บทที่ 157

ปรากฏว่าเฉียนเป้าก็เป็นนักเลงใต้ดินที่แท้จริงและเป็นคนโหดเหี้ยมที่รู้จักกันดีบนท้องถนน

ไม่รู้ว่ามือเขาผ่านเลือดมากี่ครั้งกี่หนแล้ว ถ้าพวกเขาสองคนกล้ากระตุกหนวดเฉียนเป้า ไม่แน่ว่าเฉียนเป้าอาจคร่าสองชีวิตพ่อลูกถึงตายก็ได้!

“ใครก็ได้!”

“เอาพวกมันสองคนไป ทำตามกฏของโลกนักเลง แต่ละคนหักขาข้างหนึ่งเป็นการลงโทษ! "

เฉียนเป้าหัวเราะอย่างเย็นชา

หลังจากได้ยินคำสั่งของเขา คนของเขาหลายคนที่อยู่ข้างหลังก็พุ่งเข้ามาและจับตัวหลิวฉวนย่าและหลิวซวินสองพ่อลูกทันที

“พี่เป้า อย่าเลยนะครับพี่…”

“โปรดเมตตา ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะนะพี่…”

สองพ่อลูกต่างมีสีหน้าซีดเผือด ก้มหัวร้องขอชีวิตไม่หยุดแต่มันก็ไม่มีประโยชน์

“เอาตัวมันไป!”

สีหน้าเฉียนเป้าเย็นชา ไม่แสดงอารมณ์ใด

หากไม่ทำตามกฏก็ถือว่าไม่รักษาความยุติธรรม

ถึงแม้เขาไม่รู้ว่าระหว่างหยางซู่กับหลิวฉวนย่ามีเรื่องบาดหมางอะไรกัน แต่หลิวฉวนย่าในฐานะเป็นคนของลัทธิเต๋าครึ่งหนึ่ง กล้ามาทำร้ายคนของเขาโดยไม่บอกกล่าว!

นี่เป็นการท้าทายอำนาจเหมือนตบหน้าเขาอย่างไรอย่างนั้น!

เขาแค่ขอให้คนหักขาข้างหนึ่งของหลิวฉวนย่าและลูกชายของเขา การลงโทษพวกเขาเบา ๆ นี่ก็ถือว่าเมตตาแล้ว!

“พี่เป้า รอก่อนพี่! ”

“ไม่ใช่แค่หลิวฉวนย่าและลูกชายของมัน ยังมีอีกคนที่ทำร้ายฉัน มันเป็นตัวจุดชนวนต้นเรื่อง! ”

หยางซู่พูดด้วยความเกลียดชัง

“อย่างนั้นเหรอ ยังมีใครอีก!”

ใบหน้าของเฉียนเป้ามืดครึ้มลง นี่คืออาณาเขตของเขา คิดไม่ถึงว่าจะมีคนกล้ามาหยามอีก!

“นั่นไงพี่!”

หยางซู่ที่ชี้ไปทางฉินหมิงด้วยสีหน้าเยาะเย้ย “นี่แก เมื่อกี้ห้าวนักไม่ใช่หรือไง ตอนนี้ฉันจะดูสิว่าแกจะมีไม้ไหนอีก!”

“ใช่แล้ว!”