บทที่ 163

เขาอดไม่ได้ที่จะแอบมองหานซีที่อยู่ข้าง ๆ เขารู้สึกมีความสุขมาก

หานซีเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดคนหนึ่งในโลก มันเป็นเรื่องน่ายินดีมากที่มีความงามสุดยอดอยู่เคียงข้าง

นอกจากนี้หานซียังมีหุ่นที่เซ็กซี่และร้อนแรง เธอกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้สำนักงาน ร่างกายของเธอเอนไปข้างหน้าเล็กน้อยสร้างส่วนโค้งรูปตัวเอสที่สมบูรณ์แบบซึ่งเน้นส่วนนูนและส่วนโค้งเว้าของเธออย่างเต็มที่

แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ เมื่อมองไปจากทิศของฉินหมิง และมองตามการเคลื่อนไหวโดยไม่ได้ตั้งใจของ หานซีก็สามารถมองเห็นแสงสว่างของฤดูใบไม้ผลิแวบผ่านชุดกระโปรงที่หลวมตรงช่วงหน้าอกของเธอได้ในบางครั้ง

ความรู้สึกที่ลึกลับนั้นน่าตื่นเต้นและมหัศจรรย์ถึงขนาดทำให้ฉินหมิงต้องหยุดมอง!

“นี่ฉินหมิง นายมองพอแล้วหรือยัง!”

“นายจะพักฉันไม่ว่า แต่นายจะมาจ้องฉันทำไม!”

เมื่อรู้สึกถึงการจ้องมองที่ไร้ยางอายของฉินหมิง ใบหน้าที่สวยงามของหานซีก็เปลี่ยนเป็นสีแดงและเธอก็อดไม่ได้ที่จะจ้องฉินหมิงด้วยความเขินอาย

”ผม…ผมไม่ได้จ้องนะครับ… ”

“ผมไม่ได้อยากจะจ้องคุณนะครับ ผมแค่อยากจะถามคุณคำถามหนึ่งนะครับ… ”

ฉินหมิงรู้สึกเขินอายเมื่อหานซีจับได้ว่าเขากำลังมองเธออยู่

“มีอะไรก็ถามมาตรง ๆ สิ!”

“มีอะไรก็รีบพูดสิ มี…”

หานซีตระหนักว่าคำพูดของเธอดูเหมือนไม่สุภาพและรีบกลืนคำพูดที่เหลือไป

“ช่างมันเถอะครับ ผมไม่ถามดีจะดีกว่า ผมกลัวว่าคุณจะตีผมถึงตาย…”

ฉินหมิงส่ายหัวและหยุดพูด

“นายก็เป็นผู้ชายนี่ทำไมถึงได้ทำตัวเหมือนผู้หญิงล่ะ!”

“ถ้านายไม่พูดล่ะก็ เชื่อไหมฉันจะตีนายให้ให้ตายตอนนี้เลย!”

หานซีพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เธอจงใจยกกำปั้นซึ่งเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตขึ้นมา

“ก็ได้ครับ คุณให้ผมพูดเองนะครับ!”

“แต่ว่าคุณต้องสัญญาก่อนว่าคุณจะไม่อายจนพาลมาโกรธผม!”

ฉินหมิงลังเลเล็กน้อยจึงกล้าพูด

“ได้ ฉันสัญยา!”

“นายจะถามอะไรกันแน่ พูดมาขนาดนี้ก็ถามมาเลยสิ!”

หานซีเร่งเร้าอย่างไม่อดทน