บทที่ 17

“น่าขำเป็นบ้า!”

“ขนาดคุณฉีเป็นถึงปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนยังรักษาเคสของคุณหลินไม่ได้เลย นายคิดว่านายเป็นใคร มีปัญญาทำได้รึไง?”

“หรือว่าวิชาแพทย์ของนายดีกว่าของคุณฉี”

ผู้ช่วยของคุณฉีพูดเสียดสี

“หิวแสงอยากได้หน้าจนตัวสั่นจริง ๆ!”

คุณฉีขมวดคิ้วมองฉินหมิงตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า "หรือว่านายก็เป็นหมอเหมือนกัน"

“ผมไม่ใช่หมอ...”

ฉินหมิงส่ายหน้า

“นายไม่ใช่หมอด้วยซ้ำ ทำไมกล้าพูดเพ้อเจ้อแบบนี้!”

“ถึงนายจะเป็นแพทย์แผนจีน แต่อายุแค่นี้ยังรักษาคนไม่ได้ด้วยซ้ำได้ อย่ามาทำอะไรโง่ ๆ ให้คนอื่นขำไปหน่อยนักเลย!”

หลินเถิงฮุ่ยโกรธมาก และถลึงมองไปที่ฉินหมิงอย่างดุดัน

ฉินหมิงเงียบ เขาว่าแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้

แน่นอนว่าเขาโดนปฏิเสธจนหน้าหงายอีกตามเคย

“นั่นไม่จำเป็นสักหน่อย!”

“ฉินหมิงเขาเคยพูดตอนเจอคุณปู่ครั้งแรกว่าจุดยิ้นถางเป็นสีเทาแถมบริเวณมุมมีสีม่วงคล้ำด้วย ชีวิตของปู่กำลังตกอยู่ในอันตราย!”

“พอคุณฉีฝังเข็มให้ปู่เมื่อครู่นี้ ก็เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าฝังเข็มผิด แต่พวกเราไม่มีใครเชื่อเขา!”

“แต่ปรากฏว่าเขาพูดถูก!”

หลินหว่านชิงนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เธอก็เริ่มสงบขึ้นมา ประกายแสงแห่งความหวังในแววตาก็ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง

“ตอนนี้เขาบอกว่าน่าจะช่วยปู่ได้ บางทีเขาอาจมีวิธีจริง ๆ ก็ได้!”

"นี่..."

หลินเถิงฮุ่ยพูดไม่ออก แต่เขาแค่นหายใจและเถียงกลับทันที "เขาแค่พูดถูก แต่แล้วยังไงล่ะ!"

“เขาไม่ใช่หมอ ฉันจะไม่เห็นด้วยที่จะให้เขารักษาปู่ส่งเดชแบบนี้!”

“ตอนนี้ปู่ก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว หรือว่าพ่ออยากปล่อยเขาตายต่อหน้าต่อตาเหรอ?”

“คุณฉีรักษาคุณปู่ไม่ได้อยู่แล้ว งั้นทำไมไม่ให้ฉินหมิงลองดูบ้างล่ะ!”

“บางทีเขาอาจจะสร้างปาฏิหาริย์ได้จริง ๆ ก็ได้!”

หลินหว่านชิงโต้เถียงอย่างหนัก และยืนยันความคิดของตัวเองอย่างแน่วแน่

หลินเถิงฮุ่ยโกรธจนหน้าดำหน้าแดงอยู่พักหนึ่ง เขารู้ว่าลูกสาวของเขาร้อนใจอยากจะรักษา แต่ตอนนี้เขาไม่มีวิธีใดที่ดีไปกว่านี้แล้ว

“คุณหลิน ในเมื่อพ่อหนุ่มคนนี้บอกว่าเขามีวิธี ก็ให้เขาลองดูเถอะ!”