บทที่ 178

"ความจริงแล้วผมอยากจะบอกอะไรกับคุณให้ชัดเจนหน่อย แม้ว่าอาการของนายหญิงซูจะเกือบเป็นปกติแล้ว แต่เธอยังไม่หายขาดเสียทีเดียว"

ฉินหมิงยิ้มอย่างเชื่องช้า

เนื่องจากครั้งนี้เขามั่นใจเพียงหกสิบถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ และไม่สามารถควบคุมอาการได้อย่างเต็มที่ จึงทำให้เกิดอุบัติเหตุขึ้นระหว่างการรักษาขึ้น

“ยังไม่หายขาด?”

“หรือจะเป็นเพราะคราวนี้เป็นการรักษาตามอาการไม่ใช่ที่ต้นสายปลายเหตุ จึงมีความเป็นไปได้ที่จะเกิดซ้ำอีกในอนาคต?”

นายท่านซูสะดุ้ง และความสุขในใจก็ลดลงอย่างช่วยไม่ได้

สองพี่น้อง ซูห่าวและซูซินเหยาเองก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยเช่นกัน

"ไม่ใช่แบบนั้นเลย!"

“ผมทำการรักษาอาการติดเชื้อในสมองของนายหญิงซูได้แล้ว ปกติแล้วมันไม่น่าจะมีความเป็นไปได้ที่อาการเช่นนี้จะหวนกลับมาได้อีก”

“แต่ทว่าทักษะของผมยังคงตื้นเขิน ทำให้ผมไม่อาจช่วยนายหญิงซูซ่อมแซมเส้นประสาทที่เสียหายไปแล้วได้ ทำให้เธออาจจะต้องนั่งรถเข็นหรือใช้ไม้ค้ำยันไปตลอดชีวิต…”

ฉินหมิงพูดด้วยความอับอาย

ตามบันทึกในหนังสือทางการแพทย์ที่อยู่ในจิตของเขา หากการบ่มเพาะของเขาก้าวหน้าเพียงพอ เขาจะสามารถใช้พลังวิญญาณซ่อมแซมเส้นประสาทที่เสียหายของถังเฟิ่งได้

แต่ระดับการบ่มเพาะในปัจจุบันของเขาต่ำเกินไป และยังถือว่าห่างไกลกว่าจะสามารถบรรลุได้ถึงขั้นนั้น

บางทีหลังจากนี้ไปอีกสองปี เมื่อระดับพลังยุทธ์ของเขาสูงขึ้น เขาอาจจะสามารถรักษาถังเฟิ่งได้อีกครั้ง

"เข้าใจแล้ว!"

นายท่านซูและคนอื่น ๆ แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ตราบใดที่อาการของถังเฟิ่งได้รับการรักษาจนหายสนิทและช่วยให้ชีวิตของเธอรอดพ้นจากอันตรายได้ ก็นับว่าเพียงพอแล้ว นอกเหนือจากนั้นล้วนไม่สำคัญอะไร

"นั่นไม่สำคัญเลย"

“ถึงอย่างไรฉันก็แก่มากแล้ว ถึงจะต้องนั่งบนรถเข็นและมีชีวิตอยู่ในวัยชราแบบนี้ก็ไม่เป็นไรหรอก”

ถังเฟิ่งยิ้ม ความคิดของเธอเปิดกว้างมาก