บทที่ 185

“คุณผ่านชีวิตมาอย่างยากลำบากโดยไม่มีใครคอยหนุนหลัง แต่คุณสามารถทำให้บริษัทโจวชื่อกรุ๊ปร่วมมือกับเราได้ ดูเหมือนว่าคุณจะมีพรสวรรค์และมีความสามารถพิเศษซะด้วยสิครับ! "

เอ้าเฟิงกล่าวด้วยความชื่นชม

“เปล่าหรอกครับ ผมแค่โชคดีน่ะครับ… ”

ฉินหมิงยิ้มอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ในใจรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจว่าเอ้าเฟิงรู้ได้อย่างไรว่าเขานั้นเป็นเด็กกำพร้า

อีกทั้งคำพูดยังแปลกพิลึก พอฟังแล้วดูเหมือนไม่ค่อยปกติ แต่ว่าก็บอกไม่ได้ว่าผิดปกติตรงไหน

“ที่แท้ฉินหมิงก็เป็นเด็กกำพร้าเหรอนี่!”

“คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะมีชีวิตที่น่าเศร้าอย่างนี้! ”

“นั่นน่ะสิ ผ่านชีวิตมายากลำบากขนาดนี้ ช่างน่าเห็นใจจริง ๆ”

…

ผู้บริหารหลายคนที่อยู่รอบตัวเขาต่างฮือฮาและสายตาที่พวกเขามองไปที่ฉินหมิงก็เปลี่ยนไป บางคนมองเขาด้วยความสงสาร ในขณะที่คนอื่น ๆ มองเขาด้วยการเลือกปฏิบัติและดูถูก

“เรื่องมันก็ผ่านไปแล้วน่ะครับ ไม่มีอะไรที่ลำบากอีกแล้วล่ะครับ ”

ฉินหมิงตอบด้วยเสียงเรียบ

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขาคุ้นเคยกับสายตาและท่าทีแปลก ๆ ของคนอื่นมานานแล้วและตอนนี้หัวใจของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก เขาไม่ถูกกระทบกระเทือนด้วยเรื่องเล็กน้อยอย่างนี้

“เลขาฉินนี่เป็นคนใจกว้างจริง ๆ นะ มิน่าขนาดโดนสวมเขาก็ยังสามารถรับมันได้อย่างใจเย็น! ”

ตู้เซียวหัวเราะเยาะ นี่เป็นเวลาที่จะพูดตอกย้ำฉินหมิง

พรวด!

หานซีเพิ่งจะดื่มชาไปไม่นาน ก็ได้พ่นชาออกมาจากปาก โชคดีที่ไม่โดนหน้าของฉินหมิง

“โดนสวมเขาอะไรกันเหรอคะ?”

หานซีถามด้วยความสงสัย

เธอรู้แค่ว่าฉินหมิงเป็นคนมีบุญคุณที่ช่วยชีวิตหลินหว่านชิง ขณะนี้เธอพักอยู่ที่บ้านของหลินหว่านชิงชั่วคราว แต่เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอดีตของฉินหมิงเลยสักนิด