บทที่ 195

ฉินหมิงพยุงหลินหว่านชิงกลับมาที่ห้อง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเข้ามายังห้องของเธอ สไตล์การตกแต่งภายในนั้นดูผ่อนคลายและสะดวกสบายและมีตุ๊กตาผ้าน่ารักมากมายวางอยู่บนเตียงและตู้

ในห้องปัดกวาดเช็ดถูได้สะอาด แม้แต่อากาศก็ยังส่งกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์สดชื่น

ฉินหมิงค่อย ๆ วางหลินหว่านชิงลงอย่างระมัดระวัง

ฤทธิ์ของไวน์แดงค่อนข้างแรง เมื่อลมพัดระหว่างทางกลับ หลินหว่านชิงรู้สึกเวียนหัวและมีอาการมึนเมาเล็กน้อย

ในเวลานี้ แก้มของเธอได้เปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อ ดวงตารูปอัลมอนด์ของเธอพร่ามัว เธอแตกต่างจากรูปลักษณ์ที่เย็นชาและสูงส่งไปอย่างสิ้นเชิง เธอดูมีเสน่ห์อย่างไม่อาจพรรณนาได้

สวยงามจริง ๆ !

ความเมามายทำให้หลินหว่านชิงดูสวยเพิ่มขึ้นไปอีกเท่าตัว!

ใจฉินหมิงเต้นตึกตัก เมื่อจ้องมองไปที่ใบหน้าที่สวยงามที่สวยจนน่าทึ่งของหลินหว่านชิง ทำเอาเขาหมกมุ่นอยู่ครู่หนึ่ง

“หิวน้ำจัง ฉันอยากดื่มน้ำ…”

หลินหว่านชิงพึมพำออกมา

“เดี๋ยวผมไปรินให้นะครับ”

ฉินหมิงที่เหมือนตื่นขึ้นมาจากฝันก็กุลีกุจอรินน้ำใส่แก้วมาให้

หลังจากนั้นเขาก็กึ่งประคองกึ่งกอดเธอ เขายื่นน้ำไปที่ริมฝีปากของเธอและป้อนอย่างระมัดระวัง

หลังจากดื่มน้ำเสร็จ ฉินหมิงก็ได้ปล่อยตัวหลินหว่างชิง จากนั้นเขาก็จัดที่จัดทางให้เธอนั้นได้นอนดี ๆ

“หว่านชิง คุณพักผ่อนเยอะ ๆ นะครับ ผมคงต้องขอตัวกลับก่อน”

ฉินหมิงที่ไม่อยากละสายตาไปจากหลินหว่านชิง ก็ต้องจำใจหันหลังพร้อมจะเดินออกไป

“ฉินหมิง นายอย่าไปเลยนะ…”

หลินหว่านชิงจับแขนฉินหมิงเอาไว้

ฉินหมิงที่ไม่ทันระวังจนเดินโซเซ เพราะตอนนี้เขาเองก็ได้ดื่มไวน์ไปมาก เพราะฉะนั้นเขาจึงเซล้มลงไปที่เตียง ทับไปบนตัวของหลินหว่านชิงทำให้หลินหว่านชิงนั้นรู้สึกหนักมาก

พรึ่บ!

สายตาสองคู่ต่างจ้องมองกัน เหมือนไฟฟ้าพุ่งเข้าหากัน