บทที่ 197

หลินหว่านชิงส่ายหน้าแล้วกล่าว

“ก็ได้ ผมต้องขอตัวก่อนแล้ว”

ฉินหมิงดูยังสบาย ๆ หลังจากพูดออกไปเช่นนั้นก็หันหลังเดินจากไป

หลังจากออกจากวิลล่าแล้ว

ฉินหมิงไปจนถึงยอดเขาด้านหลัง

นับตั้งแต่เริ่มเปิดใช้ค่ายกลรวมวิญญาณ ส่งผลให้เขาต้องบ่มเพาะตนให้ได้อย่างน้อยสองหรือสามชั่วโมงต่อวัน

ในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ ปกติแล้วเขาจะนอนในตอนกลางคืนและไปที่ภูเขาด้านหลังเพื่อบ่มเพาะตนตอนประมาณสิบหรือสิบเอ็ดโมงเช้า เขาสามารถนอนและบ่มเพาะตนไปพร้อม ๆ กันได้ด้วย!

เมื่อมาถึงศูนย์กลางของค่ายกล ฉินหมิงนั่งขัดสมาธิแล้วหยิบแผ่นหยกออกมาและเปิดใช้งานค่ายกล

เขาใช้เวลาบ่มเพาะตนไปประมาณชั่วโมงกว่า ๆ

พลังวิญญาณที่อยู่รอบ ๆ เริ่มค่อย ๆ ขยับขึ้นทันที มันไหลรวมกันเป็นวังวนแห่งสายลม พุ่งเข้าใส่ฉินหมิง

อย่างบ้าคลั่ง

เวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง

ฉินหมิงร่างกายสั่นเทาและดวงตาพยัคฆ์ก็ลืมขึ้นและประกายแสงในแววตามอดดับลง

"ในที่สุดก็ก้าวหน้าไปอีกขั้นแล้ว!"

ฉินหมิงดูตื่นเต้นและหัวเราะอย่างมีความสุข

หลังจากการบ่มเพาะตนอย่างหนักในช่วงนี้ ในที่สุดระดับการบ่มเพาะของเขาก็ทะลุผ่านช่วงคอขวดของระดับการบ่มเพาะพลังลมปราณขั้นกลางไปได้ และมาถึงระดับการบ่มเพาะพลังลมปราณขั้นสุดท้ายเสียที!

แม้ว่าการบ่มเพาะของเขาจะดีขึ้นแค่เพียงเล็กน้อย แต่เขาก็รู้สึกว่าพลังในระดับนี้ที่เป็นเหมือนสายน้ำอีกสาย ซึ่งการบ่มเพาะตั้งแต่ต้นจนถึงระดับนี้นับว่ามีความก้าวหน้าสูงมาก

ไม่ว่าจะเป็นความแข็งแกร่ง ความเร็ว หรือพลังวิญญาณที่สะสมในร่างกาย ก็มีคุณภาพอย่างก้าวกระโดด!

หากในตอนนี้เขาต้องเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ศิลปยุทธอย่างเฉียนเป้า เขาก็รู้สึกราวกับว่าเขาสามารถปลิดชีพของอีกฝ่ายได้ด้วยการตบเพียงฝ่ามือเดียว!

"ตราบใดที่ฉันยังฝึกหนักแบบนี้ วันหนึ่งในอนาคตก็จะสามารถยืนอยู่บนจุดสูงสุดของเมืองเจียงเฉินได้ แล้วก็อาจจะมีคุณสมบัติคู่ควรกับหลินหว่านชิงด้วย!"