บทที่ 2

หลังจากไหว้หลุมศพนายท่านหม่าแล้ว ฉินหมิงก็ออกจากสุสานทันที ที่ทางเข้าสุสานเขาเห็นสาวสวยสวมชุดทำงานที่มีรูปร่างยั่วยวนเป็นอย่างมาก ตอนนี้ฉินหมิงรู้สึกสงสัยว่าดึกดื่นแล้วทำไมเธอไม่หลับไม่นอน กลับมายืนอยู่ที่ทางเข้าสุสานแถมแต่งเต็มขนาดนั้น จึงอดมองอยู่สักพักไม่ได้

คนสวยดูท่าทางไม่พอใจและพึมพำบางอย่างอย่าง "เหม็นกลิ่นคนจน" หรืออะไรทำนองนั้น

ในเมื่อก่อนฉินหมิงที่ได้ยินก็ไม่ได้ยี่หระอะไรอยู่แล้ว แต่วันนี้เขาเพิ่งกลายเป็นพ่อคน และยังถูกไล่ออกจากบ้านอีก ฉินหมิงรู้สึกไม่พอใจและอยากระบายออกมา เขารู้สึกหัวร้อนขึ้นมาทันที จึงเดินไปหาสาวสวยคนนั้นแล้วพูดอะไรบางอย่าง

“เฮ้ ออกมายืนรับแขกแต่วันเลยเหรอ? คืนเท่าไรล่ะ? วันนี้ฉันอารมณ์ดีนะ!”

อันที่จริงฉินหมิงไม่มีเงินอยู่ในกระเป๋าสักแดง ฉินหมิงพูดไปพลางเสียงสั่นไปเล็กน้อย เขากังวลว่าถ้าผู้หญิงคนนี้ทำอาชีพอย่างว่าจริง ๆ เขาก็ไม่มีเงินจะจ่าย

โชคดีที่หลังจากได้ยินแล้ว สาวสวยก็มีสีหน้าไม่สบอารมณ์และจ้องฉินหมิงเขม็ง

โชคดีไปที่เธอไม่ใช่อย่างว่า

ฉินหมิงแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

วันนี้ฉินหมิงก็ถูกตระกูลหม่าทำให้โกรธไม่น้อย และสภาพอารมณ์ของเขาก็แย่อย่างถึงที่สุดแล้ว ยิ่งเห็นสายตาจ้องมาแบบนั้น เขาจึงพูดต่อไปอีก

“จ้องอะไร? ถามว่าคืนหนึ่งคิดเท่าไร?”

“ทำไม? ออกมาขายยังจะอายอยู่อีกเหรอ? จะบอกให้รู้ไว้นะ เมื่อก่อนฉันก็เคยเป็นหมอนะ เธอคิดจะเอาเปรียบฉันงั้นเหรอ!”

นี่ยิ่งทำให้ผู้หญิงคนนั้นโกรธมากขึ้นไปอีก และโพล่งถามว่า "นายชื่ออะไร? ทำงานอยู่ที่ไหน?"

“ฉันจะชื่ออะไรก็ตาม ก็คงไปบริการเธอถึงหน้าบ้านไม่ได้หรอกใช่ไหม?”

ฉินหมิงไม่ใช่คนโง่ เขาจะบอกรายละเอียดตัวเองทั้งหมดให้คนอื่นฟังได้อย่างไร

"นาย!!!"

ในเวลานี้ผู้หญิงคนนั้นโกรธมากจนหน้าแดงไปหมด แต่เธอก็ทำอะไรฉินหมิงไม่ได้ เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องวิ่งหนี ทำให้ฉินหมิงรู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก

เมื่อหันกลับไป ตอนนั้นฉินหมิงเห็นชายหนุ่มสองคนแอบเข้าไปในสุสาน ในมือถือกระสอบและเชือกเอาไว้ เห็นได้ชัดว่ามีเจตนาที่ไม่ดี

เพราะมันมืดมากและมีต้นไม้กับป้ายหลุมศพบังไว้ พวกเขาจึงไม่เห็นฉินหมิง

ใครก็ตามที่มีตาก็รู้ได้ทันทีว่าคนสองคนนี้มีเจตนาชั่วร้ายอย่างเห็นได้ชัด

ฉินหมิงขมวดคิ้ว เดาว่าทั้งสองคนมาที่นี่และเล็งผู้หญิงคนนี้อยู่ก่อนแล้ว เขาจึงแอบตามไปดู เป็นไปตามที่คิดสาวสวยคนนั้นดูเหมือนจะรอใครบางคนอยู่ในสุสาน แล้วถูกสองคนนั้นโจมตีจากด้านหลังจับใส่ถุงกระสอบ พวกมันเอาถุงเท้าเน่า ๆ ยัดอุดปากเธอ หลังจากถูกจับใส่ลงในกระสอบ เธอก็ดิ้นรนขัดขืนแต่ก็ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด

ต่อมาไม่นาน

ชายร่างกำยำคนหนึ่งจับผู้หญิงคนนั้นไว้ ขณะที่อีกคนนำหินก้อนใหญ่และหนักมามัดติดกับกระสอบที่ผู้หญิงอยู่ข้างใน

ชายทั้งสองยกก้อนหินขึ้น แล้วโยนลงแม่น้ำเสียงตู้ม

ฉินหมิงตาเบิกกว้าง!

นี่มันการฆาตกรรมชัด ๆ!

ฉินหมิงตกใจอยากจะหนีไปให้ไกล แต่เขากังวลว่าตัวเองจะทำเสียงให้สองคนนั้นรู้ตัว ดังนั้นเขาจึงซ่อนตัวอยู่หลังหลุมศพจนชายทั้งสองจากไป จากนั้นเขาก็โผล่ออกมาอย่างระมัดระวัง

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว ฉินหมิงก็ยังเลือกที่จะกระโดดลงไปในน้ำ แม้ว่าเขาจะขลาดกลัวแต่สิ่งที่เขาได้ร่ำเรียนมาตั้งแต่เด็กทำให้ไม่อาจทนเห็นผู้หญิงอ่อนแอตายต่อหน้าเขาอย่างไม่แยแสได้

ฉินหมิงรีบช่วยผู้หญิงคนนั้นขึ้นจากน้ำอย่างรวดเร็ว ฉินหมิงรีบแก้กระสอบโดยไม่สนว่าตัวเองจะเปียกและหายใจอย่างหนาวสั่น แต่ก็ไม่ได้สังเกตเห็นมีดสั้นคนร้ายที่เผลอทำหล่นเอาไว้อยู่ข้าง ๆ พวกเขา

อีกด้านหนึ่ง

ชายหนุ่มทั้งสองเดินไปตามถนนด้านนอกสุสานที่มีรถเอสยูวี สุดหรูระดับไฮเอนด์จอดอยู่

ทั้งสองขึ้นรถและกำลังจะออกไป พี่ซ่งเผลอจับรองเท้าบู๊ตของตัวเองและสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที