บทที่ 200

เวลาผ่านไประยะหนึ่ง

ฉินหมิงอ่านข้อมูลเสร็จก็วางเอกสารในมือลง

“หานซี ผมอ่านข้อมูลทั้งหมดแล้ว เราสองคนไปดูที่โรงงานกันเถอะครับ”

"ตกลง"

หานซีพยักหน้า แล้วทั้งสองก็ออกจากออฟฟิศไปด้วยกัน

เมื่อเดินออกจากอาคารสำนักงาน

ทั้งสองมาถึงจุดจอดรถ

หานซีเปิดประตูรถบีเอ็มดับเบิลยูและกำลังจะเข้าไป แต่เมื่อมองย้อนกลับไป ก็เห็นฉินหมิงนิ่งงันราวกับท่อนไม้ คล้ายกับเขาไม่มีเจตนาจะขึ้นรถ

“ฉินหมิง คุณมัวยืนทำอะไรอยู่ รีบขึ้นรถเร็วเข้า?”

หานซีเร่งเร้าในทันที

“ช่างรถนี่เถอะ ขี่มอเตอร์ไซค์ไปกับผมดีกว่า!”

ฉินหมิงชี้ไปที่มอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่ข้าง ๆ

“ตอนนี้ยังไม่ใช่ชั่วโมงเร่งด่วนสำหรับการเดินทาง ใช้รถยนต์ก็นับว่าสะดวกมาก แล้วจะขี่มอเตอร์ไซค์ไปทำไม”

หานซีสับสน

"นี่คุณคิดอะไรอยู่?"

“ผมแค่ไม่อยากถูกคุณโยนทิ้งไว้กลางทางอีกก็เท่านั้น!”

ฉินหมิงจ้องหานซีด้วยความโกรธ

"คุณ......"

พวงแก้มบนใบหน้าสวยของหานซีปรากฏสีแดงระเรื่อ พาลนึกถึงตอนที่เธอเตะฉินหมิงลงจากรถกลางทางเมื่อครั้งก่อน

“สิ่งที่เกิดขึ้นคราวที่แล้วเป็นเพียงอุบัติเหตุ...”

“ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ฉันสัญญาว่าครั้งนี้จะไม่เตะคุณลงจากรถอีก”

หานซีพูดด้วยใบหน้าแดงก่ำและอดหัวเราะไม่ได้ในขณะพูด

“อย่ามาพูดเลย ผมไม่เชื่อลมปากของคุณหรอก!”

“ทุกครั้งที่ผิดพลาดก็ต้องเรียนรู้เสมอ และผมไม่อยากจะต้องพลาดครั้งที่สอง!”

ฉินหมิงกรอกตา

เขาเคยเห็นพฤติกรรมไร้เหตุผลของหานซีมาก่อน และไม่ได้เห็นเพียงแค่ครั้งเดียวด้วย

เพื่อความปลอดภัย เขาคิดว่ามันจะดีกว่าสำหรับเขาที่จะรู้จักกันไว้ดีกว่าแก้!

"ช่างเถอะ"