บทที่ 202

เงินเดือนส่วนหนึ่งของกลุ่มธุรกิจอานิสทรีจะมีโบนัสตามผลงานด้วย แต่เนื่องจากกำลังการผลิตไม่สามารถตอบสนองความต้องการที่กำหนดไว้ก่อนหน้านี้ได้ โบนัสที่อิงตามผลงานก็ลดลงตามลงไปครึ่งหนึ่ง

ค่าจ้างรายเดือนของพนักงานระดับล่างก็ถูกลดไปมากกว่าห้าพันบาทโดยไม่มีเหตุ นั่นทำให้พนักงานบ่นกันระงม

กัวลี่รายงานเรื่องที่เกิดขึ้นให้หานซีฟัง ประการแรกเพราะเขารู้สึกว่าวัตถุดิบไม่ได้คุณภาพเหมือนแต่ก่อน ส่วนอีกด้านก็เพราะเห็นแก่ประโยชน์ของพนักงาน

“วัตถุดิบมีปัญหาอย่างนั้นเหรอ?”

“ฝ่ายจัดซื้อและฝ่ายผลิตของบริษัทอยู่ในความรับผิดชอบของรองประธานเอ้าเฟิง คุณสามารถรายงานเรื่องนี้ต่อผู้อำนวยการหวง หรือจะย้ายงานไปยังรองประธานเอ้าโดยตรงก็ยังได้”

“ผมเกรงว่าน่าจะไม่มีประโยชน์อะไร”

หานซีขมวดคิ้ว

กัวลี่ยิ้มอย่างขมขื่น “ผู้ช่วยหาน บอกตามตรงผมเคยรายงานเรื่องนี้กับผู้อำนวยการหวงมาแล้ว แต่ผู้อำนวยการหวงไม่เคยให้คำตอบกับผมตรง ๆ เลย”

“ในส่วนของรองประธานเอ้านั้น เขาเป็นผู้บริหารระดับอาวุโสของบริษัทและไม่ค่อยได้มาที่นี่ ผู้อำนวยการโรงงานเล็ก ๆ อย่างผมจะเข้าหาเขาได้ง่าย ๆ หรือ”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ กัวลี่ก็ชะงักไปและพูดด้วยสีหน้าวิงวอนว่า “ผู้ช่วยหาน คุณก็เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของบริษัทและมีอำนาจมากมาย ผมขอร้องให้คุณช่วยคิดหาวิธีช่วยเหลือพนักงานระดับล่างของเราด้วยเถอะครับ .. ”

"แต่...เรื่องนี้ฉันทำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ..."

หานซีตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ในฐานะผู้บริหารระดับสูงที่มีอำนาจของบริษัท เธอมีความรู้เรื่องของวัตถุดิบสำหรับการผลิตอยู่บ้าง

บริษัทที่เคยจัดหาวัตถุดิบให้กับกลุ่มธุรกิจอานิสทรี กรุ๊ปคือบริษัทเคมีภัณฑ์ขนาดกลางสองแห่งในเมืองเจียงเฉิน

เนื่องจากการพัฒนาอย่างรวดเร็วของกลุ่มธุรกิจอานิสทรีในช่วงสองปีที่ผ่านมา บริษัทเคมีภัณฑ์ขนาดกลางทั้งสองแห่งจึงมีกำลังการผลิตไม่เพียงพอและไม่สามารถตอบสนองความต้องการของกลุ่มธุรกิจอานิสทรีได้อีกต่อไป

ก่อนหน้านี้เอ้าเฟิงได้เดินทางไปทำธุรกิจเพื่อหาพันธมิตรด้านวัตถุดิบรายใหม่

วัตถุดิบที่โรงงานใช้อยู่ในปัจจุบันจึงเป็นวัตถุดิบที่มาจากพันธมิตรรายใหม่

แม้ว่าคุณภาพของวัตถุดิบใหม่จะไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน แต่ราคาก็ค่อนข้างต่ำกว่าเช่นกัน ความสมดุลดังกล่าวไม่ได้ทำให้ต้นทุนการผลิตของบริษัทเพิ่มขึ้นมากนัก

พูดง่าย ๆ นี่ก็คือเป้าหมายการพัฒนาของบริษัท ไม่ใช่ปัญหาจากตัวเอ้าเฟิง