บทที่ 207

หากเติมน้ำค้างยามเช้าที่มีกลิ่นอายเหล่านี้ลงในวัตถุดิบของเครื่องสำอาง จะไม่เพียงเป็นการช่วยให้วัตถุดิบพื้นฐานเข้ากันได้ดีขึ้นเท่านั้น แต่ยังช่วยปรับปรุงสรรพคุณของเวชสำอางให้ดีขึ้นได้ด้วย!

นี่คือความงามของธรรมชาติอย่างแท้จริง!

หลังจากที่ฉินหมิงเก็บน้ำค้างยามเช้าใส่ภาชนะ เนื่องจากพลังวิญญาณที่สร้างขึ้นในตอนกลางคืนถูกน้ำค้างยามเช้าดูดซับไว้จนหมดแล้ว เขาจึงไม่เหลือพลังวิญญาณไว้สำหรับบ่มเพาะตัวเองอีก ดังนั้นเขาจึงต้องกลับลงมาจากภูเขาทันที

ที่บริษัท

ตู้เซียวอยู่ในห้องทำงานของรองประธานาธิบดีเอ้าเฟิงด้วย

เอ้าเฟิงเป็นผู้รับผิดชอบด้านการจัดหาวัตถุดิบ การผลิตและการแปรรูป และมีผู้อำนวยการหวงเป็นผู้ใต้บังคับบัญชา

เมื่อวานฉินหมิงใช้เวลาทั้งวันอยู่ที่โรงงานและวางแผนที่จะเพิ่มประสิทธิภาพการสกัดวัตถุดิบและพัฒนาเวชสำอาง ผู้อำนวยการหวงจึงตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติและรายงานเรื่องนี้ให้เขาทราบโดยเร็วที่สุด

และนั่นทำให้เขาโกรธมาก!

ถึงกระนั้นเขาก็รู้อยู่แล้วว่าหลินหว่านชิงได้ส่งมอบโครงการลงทุนร่วมกับโจวชื่อกรุ๊ปให้ฉินหมิงเป็นผู้รับผิดชอบ และตอนนี้ฉินหมิงก็กำลังหาเรื่องเขาด้วยการมายุ่งย่ามกับการจัดซื้อวัตถุดิบ แม้ว่าเขาจะรำคาญ แต่ก็ทำได้เพียงแค่กัดฟันแล้วกล้ำกลืนทน!

“รองประธานเอ้า เจ้าเด็กฉินหมิงนั่นหยิ่งยโสเกินไปแล้ว!”

“วัตถุดิบและสายการผลิตทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของคุณ เขาทำทุกอย่างตามอำเภอใจโดยไม่คิดจะถามความเห็นชอบจากคุณเลยสักนิด แปลว่าเขาไม่ได้เห็นหัวคุณเลย!”

ตู้เซียวพูดด้วยความโกรธ

“ไอ้บ้าฉินหมิง!”

“ก่อนหน้านี้ผมประเมินเขาต่ำไป!”

“เขาอาศัยอำนาจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ประธานหลินมอบให้ จงใจบงการผมทั้งในเรื่องวัตถุดิบและสายการผลิต ดูเหมือนว่าเขาจะมีความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่และอยากจะหาโอกาสเข้ามาแทนที่ผมเหลือเกิน!”

เอ้าเฟิงตบโต๊ะลุกขึ้นยืน สีหน้าดูน่าเกลียดน่ากลัว!

เขาและตู้เซียวเพิ่งคุยกันเรื่องนี้ไปเมื่อวาน และวางแผนที่จะเล่นงานฉินหมิงด้วยการจัดฉากหาข้อบกพร่องเรื่องการจัดซื้อวัตถุดิบ

แต่ไม่คาดคิดเลยว่าก่อนที่เขาจะทันได้เคลื่อนไหว ฉินหมิงหาโอกาสแทงข้างหลังเขาได้เสียก่อน

ไม่ว่าใครก็คงจินตนาการได้ว่าเขาจะรู้สึกเช่นไร!