บทที่ 227

“รองประธานเอ้าพูดถูก!”

“ครั้งนี้เลขาฉินสร้างความสูญเสียครั้งใหญ่ให้กับบริษัทและต้องถูกไล่ออก!”

"ในเวลาเดียวกัน เราก็มีสิทธิ์ให้เขารับผิดชอบตามกฎหมายด้วย!"

…

ผู้บริหารทุกคนเต็มไปด้วยความโกรธและความขุ่นเคือง

“ฉินหมิง คุณมีอะไรจะพูดอีกไหม?”

หลินหว่านชิงระงับความโกรธและเอ่ยปาก

"ผมไม่มีอะไรจะพูด"

“เรื่องในครั้งนี้มันเป็นความผิดของผมทั้งหมด และผมก็ยินดีที่จะยอมรับการลงโทษทั้งหมดด้วย…”

ฉินหมิงพูดด้วยสีหน้าขมขื่น

เขายังไม่เข้าใจว่าเหตุใดไอโซบิวทานอล ไฮดรอกซิเบนโซเอตถึงมาปรากฏอยู่ในผลิตภัณฑ์อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยแบบนี้ เขาไม่รู้ว่ามันเป็นความผิดพลาดของเขาเองหรือเพราะมีเหตุผลอื่น

แต่ทว่าสิ่งหนึ่งที่เขาตระหนักดีก็คือในฐานะผู้รับผิดชอบการผลิตในครั้งนี้ เขาต้องถูกตำหนิอย่างแน่นอน!

แต่นี่ไม่ใช่ประเด็น สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือเขาคิดว่าเขาทำลายความคาดหวังที่หลินหว่านชิงมีในตัวเขา เขารู้สึกผิดมากและไม่อยากจะเผชิญหน้ากับหลินหว่านชิงเลย

ตอนนี้เขาแค่อยากจะทำตัวเป็นลูกผู้ชายและแบกรับความรับผิดชอบของตัวเองอย่างกล้าหาญ เพื่อไม่ให้หลินหว่านชิงโกรธไปมากกว่านี้เท่านั้น

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือยิ่งเขายอมรับง่าย ๆ หลินหว่านชิงก็จะยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น!

“ก็ได้ คุณพูดเองนะ!”

“เพราะงั้นฉันจะสนองอย่างที่คุณต้องการ!”

หลินหว่านชิงหัวเราะด้วยความโกรธ เธอโกรธเสียจนจะสิ้นสติอยู่แล้ว

เมื่อเห็นว่าฉินหมิงสารภาพความผิดของตนและทำให้หลินหว่านชิงโกรธ เอ้าเฟิงและตู้เซียวก็เกือบจะหลุดยิ้มออกมา

แต่ก่อนที่ทั้งสองคนจะทันได้ดีใจ จู่ ๆ หานซีก็ลุกขึ้นยืนและพูดว่า "คุณหลิน โปรดสงบสติอารมณ์ด้วย!"

"สงบสติอารมณ์เหรอ?"

“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ยังมาบอกให้ฉันสงบสติอารมณ์อะไรอีก!”

หลินหว่านชิงกัดฟัน ไฟโทสะแทบจะแผดเผาร่างกายของหานซี

หานซีขอโทษด้วยรอยยิ้ม "หว่านชิง คิดให้รอบคอบสิ!"

“นับตั้งแต่เขาเข้ามาทำงานในบริษัทของเรา ฉินหมิงมีเวลาไม่ถึงเดือนเท่านั้น!”