บทที่ 257

เมื่อมีความงดงามแห่งวัยเยาว์อยู่กับตัว เธอจึงดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมายรอบตัวเธอได้อย่างรวดเร็ว

ภายใต้สายตาที่จ้องมองมาของทุกคนฉินหมิงและหลี่เจียฮุ่ยเดินตามบริกรเข้าไปในห้องรับรองส่วนตัวและนั่งหันหน้าเข้าหากัน

หลังจากสั่งอาหารแล้ว ทั้งสองก็ตกอยู่ในความเงียบทันทีที่บริกรออกไป

อาจเป็นเพราะพวกเขาไม่ได้เจอกันมานานแล้ว แต่ดูเหมือนจะมีความห่างเหินระหว่างพวกเขาทั้งสองไม่น้อย และนั่นทำให้ทั้งคู่ดูไม่เป็นธรรมชาติ

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่

“ฉินหมิง ไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้นายเป็นยังไงบ้าง?”

“เจียฮุ่ย เธอเป็นยังไงบ้าง?”

ฉินหมิงและหลี่เจียฮุ่ยพยายามทำลายความเงียบและถามขึ้นพร้อมกัน

หลังจากถามออกไปแล้ว ทั้งคู่ก็ตกตะลึง ไม่คิดว่าทั้งสองคนจะคิดเหมือนกันได้ขนาดนี้

ฮิฮิ!

ในที่สุดหลี่เจียฮุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ รอยยิ้มอันแสนหวานของเธอทั้งสวยและมีเสน่ห์

“ทำไมนายต้องพูดตามฉันด้วย”

หลี่เจียฮุ่ยกลอกตามองฉินหมิงและพูด

"ฉัน......"

ฉินหมิงเกาหัวด้วยความลำบากใจ "ตั้งแต่ที่เราเจอกันล่าสุดนี้คงจะนานไม่ใช่เล่น ฉันถึงไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี"

“ฉันก็เหมือนกัน อันที่จริงฉันมีเรื่องจะถามนายเยอะเลย แต่พอได้เจอนาย ฉันกลับลืมไปเลยว่าฉันอยากจะถามอะไร”

หลี่เจียฮุ่ยกล่าวอยากเป็นกันเอง

"ใช่!"

"เวลาเปลี่ยนไป อะไร ๆ ก็เปลี่ยน ผู้คนก็เหมือนกัน"

“เราไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้ว ดูเหมือนเวลาจะไม่คอยใครเลยจริง ๆ!”

ฉินหมิงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

“เวลาไม่เคยคอยใครอยู่แล้ว อายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว อย่ามาทำเป็นพูดไปหน่อยเลย?”

หลี่เจียฮุ่ยรู้สึกขบขัน ดูเหมือนว่าเธอจะจำบางเรื่องได้จนไปถึงเรื่องบางอย่าง "หรือเป็นเพราะนายเพิ่งผ่านการหย่าร้างมา ถึงได้รู้สึกเศร้าขนาดนี้ นายยังก้าวผ่านมันมาไม่ได้อีกเหรอ?"

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอก อันที่จริงแรก ๆ ก็รู้สึกเศร้าอยู่ แต่ตอนนี้คิด ๆ ไปแล้ว ฉันกลับรู้สึกโล่งใจ”