บทที่ 259

“ชำระด้วยบัตรเครดิต!”

ฉินหมิงไม่สนใจ เขาหยิบบัตรธนาคารออกมาแล้วส่งให้บริกร

เงินในบัตรมีอยู่ประมาณเจ็ดสิบถึงแปดสิบล้าน ซึ่งมากกว่าสามพันไปหลายเท่า นั่นไม่ทำให้ขนหน้าแข้งของเขาร่วง

เมื่อมองดูบัตรธนาคารในมือของเธอ บริกรก็ตกใจ

คนที่สามารถมายังร้านอาหารระดับไฮเอนด์โดยพื้นฐานก็มักจะเป็นคนรวยไม่ก็เป็นคนที่มีเกียรติ และหลายคนเป็นทายาทตระกูลเศรษฐีซึ่งใช้บัตรจากธนาคารเจียงตู

แม้ว่าบริกรจะจำไม่ได้ว่านี่คือบัตรสุพรีมการ์ดของธนาคารเจียงตู แต่เธอก็จำรูปลักษณ์ของบัตรธนาคารนี้ได้ และรู้ถึงน้ำหนักของบัตรธนาคารเจียงตูใบนี้ดี!

เธอตกใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแอบรู้สึกยินดี โชคดีที่กริยาท่าทางของเธอตอนนี้ค่อนข้างดีและเธอก็ไม่ได้พูดอะไรไม่ดีออกมาไม่เช่นนั้น หากเธอทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคือง เธอคงไม่อาจทำงานที่นี่ต่อไปได้!

“ฉินหมิง สถานการณ์ทางการเงินของนายไม่ค่อยดีนัก นายยังมีเรื่องที่ต้องใช้เงินอีกมากในอนาคต”

“ฉันจะจ่ายค่าอาหารมื้อนี้เอง!”

หลี่เจียฮุ่ยรีบขอบัตรธนาคารคืนจากบริกรแล้วส่งคืนให้ฉินหมิง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและส่งสัญญาณจ่ายพนักงานด้วยการโอนเงิน

“ไม่ คราวนี้ฉันเป็นคนขอเลี้ยงอาหารเย็นเธอ ฉันจะให้เธอจ่ายได้ยังไง!”

“อีกอย่าง ตอนนี้ฉันไม่ได้ขาดเงินเสียหน่อย…”

ฉินหมิงยื่นบัตรธนาคารให้บริกรอีกครั้ง

“นายน่ะเหรอไม่ขาดเงิน?”

"อย่ามาล้อเล่นน่ะ!"

“ฉันจะไม่เข้าใจสถานการณ์ของนายได้ยังไง? ในอนาคตนายจะต้องใช้เงินอีกมากเพื่อซื้อบ้าน รถยนต์ หาแฟนใหม่ และอะไรอีกมากมาย”

"ด้วยรายได้ที่มีไม่มากของนาย ควรเก็บเงินไว้ให้ภรรยาในอนาคตของนายมากกว่า!"

หลี่เจียฮุ่ยกลอกตาใส่ฉินหมิงและพูด

เธอรู้ว่าฉินหมิงเป็นเพียงพนักงานบริษัทธรรมดา ๆ และเงินเดือนของเขาคงไม่สูงเท่าไรนัก ยิ่งกว่านั้นฉินหมิงยังไม่มีพ่อหรือแม่ ดังนั้นเขาจึงต้องทำงานอย่างหนักเพื่อซื้อบ้านหรือรถยนต์ด้วยลำแข้งตัวเอง เธอจึงไม่อยากให้ฉินหมิงต้องใช้จ่ายเปลืองเงิน

เมื่อได้ยินดังนั้น บริกรก็มีสีหน้าแปลก ๆ

แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าฉินหมิงเป็นใครมาจากไหน แต่ฉินหมิงก็มีบัตรจากธนาคารเจียงตูและในบัตรนั้นอาจมีมูลค่าอย่างน้อยหลายสิบล้าน!

คนมีทรัพย์สินขนาดนี้จะไม่มีบ้าน รถ อะไรแบบนั้นได้ยังไง?!