บทที่ 265

หลี่เจียฮุ่ยพูดอย่างกังวลใจ เธอหวังว่าฉินหมิงจะได้สติและไม่หลงเดินทางผิด

ฉินหมิงไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เขารู้ว่าหลี่เจียฮุ่ยเข้าใจผิด แต่เขาก็รู้ด้วยว่าหลี่เจียฮุ่ยปรารถนาดี ดังนั้นเขาจึงไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม

“ตกลง ฉันจะฟังเธอ ฉันจะไม่กลับไปประมูลหยกดิบอีกแล้ว”

ฉินหมิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ตอนที่เขาตั้งค่ายกลรวมวิญญาณครั้งก่อน เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเสี่ยงโชคกับหยกดิบ

สายน้ำในอุตสาหกรรมนี้เชี่ยวกรากเกินไป หากเขาหลงระเริงและมีคนพบว่าเขาสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณในหยกดิบ ผลที่ตามมาจะเป็นหายนะ!

เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะพาตัวเองไปสู่จุดจบได้อย่างง่ายดาย!

ดังนั้นหลังจากตอนนั้นจนครั้งล่าสุด เขาไม่เคยเสี่ยงโชคกับหยกดิบอีกเลย และเขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะกอบโกยเงินทองจะอุตสาหกรรมนี้มากมายเท่าไร

"ดีแล้ว"

หลังจากได้รับคำรับรองจากฉินหมิงแล้วหลี่เจียฮุ่ยก็รู้สึกสบายใจมากขึ้น

ดูเหมือนเธอจะจำอะไรบางอย่างได้ และพูดด้วยความโกรธว่า "ฉินหมิง ถึงนายจะพอมีโชคอยู่กับตัว แต่อนาคตนายจำเป็นต้องซื้อบ้านและรถยนต์ และจะต้องใช้เงินอีกไม่น้อยเลยด้วย!"

"แม้ว่าตอนนี้นายจะมีเงินอยู่บ้าง แต่นายก็ไม่อาจใช้มันได้อย่างฟุ่มเฟือยหรอกนะ!"

“ช่างเถอะ เงินทองเป็นของนอกกาย”

“ใช้หมดไปก็หามาใหม่ได้ เพราะอย่างนั้นเธอไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องฉันหรอก”

ฉินหมิงปลอบใจอีกฝ่าย

ปัจจุบันหลินหว่านชิงได้มอบสิทธิ์ในการจ่ายเงินปันผลของบริษัทให้เขาสิบเปอร์เซ็น แม้ว่าเขาจะไม่ทำอะไรเลย เขาจะได้รับเงินปันผลอย่างน้อยสามสิบถึงสี่สิบล้านทุกปี

เงินเพียงไม่กี่แสนไม่ทำให้ขนหน้าแข้งของเขาร่วง

“พูดแบบนั้นได้ยังไง?!”

“นายไม่ใช่เศรษฐี และการใช้จ่ายครั้งละหลายแสนก็ฟุ่มเฟือยเกินไปด้วย!”

“เอาล่ะ เก็บเสื้อผ้าของนายแล้วไว้คืนเสื้อผ้าของฉันให้หมดดีกว่า ฉันไม่อยากให้นายใช้เงินมากมายขนาดนี้!”

หลี่เจียฮุ่ยกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

เธอไม่รู้ว่าฉินหมิงทำเงินจากการประมูลหยกดิบได้มากน้อยเพียงใด เธอคิดว่าเขาทำเงินได้มากที่สุดเพียงไม่กี่แสนเท่านั้น แต่สิ่งนี้จะทัดทานการใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายของฉินหมิงได้อย่างไร!

ฉินหมิงเป็นคนที่ใช้ชีวิตอย่างไม่วางแผน ในฐานะเพื่อนที่ดี เธอต้องสอนฉินหมิงให้ได้

แน่นอน ถ้าเธอรู้ว่ามรกตจักรพรรดิที่ฉินหมิงขายได้ครั้งก่อนมูลค่าถึงหนึ่งร้อยล้าน เธอคงไม่คิดเช่นนั้น