บทที่ 274

“ไม่ต้องกังวล ก็แค่พวกปลาเล็กปลาน้อยก็เท่านั้นเอง”

“ไม่ครณามือฉันหรอก!”

ฉินหมิงยิ้มเบา ๆ และความมั่นใจอันแข็งแกร่งก็พุ่งออกมาจากร่างกายของเขา

ตอนนี้พละกำลังของเขาอยู่ในระดับต้นของพลังพรสวรรค์ และเมื่อไม่นานมานี้เขาก็ได้ต่อสู้กับระดับแนวหน้ามาแล้ว

สำหรับปรมาจารย์กังฟูภายนอกไม่กี่คนที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา ไม่มีพลังงานที่แท้จริงรั่วไหลออกมาจากร่างกายของพวกเขา เพราะฉะนั้นพวกเขาอาจมีพลังมากกว่าบอดี้การ์ดธรรมดาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ใช่แม้แต่นักสู้ด้วยซ้ำ

เขาจะสนใจพวกนั้นทำไม!

“นี่แก แกพูดว่าใครเป็นปลาเล็กปลาน้อยฮะ!”

“อยากตายนักหรือไง!”

ปรมาจารย์กังฟูทั้งสี่คนโกรธหนักมาก

ฉินหมิงไม่ได้สนใจอีกฝ่าย แต่ดวงตากันกลับไปมองซุนกวนชง และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “นี่ซุนกวนชง ฉันว่าฉันเคยเตือนนายไปแล้วนะ ว่าอย่ามาระรานฉันอีก!”

“ตอนนี้ฉันจะให้โอกาสนายอีกครั้ง นายหยุดตอนนี้ยังทัน แล้วฉันจะถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น”

“ไม่อย่างนั้น อย่ามาเสียใจทีหลัง!”

พรึ่บ!

คำพูดของฉินหมิงนั้นเทียบเท่ากับระเบิด และฝูงชนก็กรูมาให้ความสนใจทันที

“เด็กนี่คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน อวดดีจริง ๆ !”

“นั่นน่ะสิ หนึ่งต่อสี่ แล้วไหนคู่ต่อสู้แต่ละคนจะแข็งแกร่งขนาดนี้อีก หมัดเดียวคงล้มเขาได้แล้วแหละ!

“ไม่รู้เอาความกล้ามาจากไหนกัน!”

……

เมื่อทุกคนพูดถึงเรื่องนี้ และพวกเขาต่างก็รู้สึกขบขันกับท่าทีที่เย่อหยิ่งของฉินหมิง

แม้ว่าฉินหมิงจะรูปร่างสูงโปร่ง แต่เขาก็ค่อนข้างผอม ไม่ต้องพูดถึงปรมาจารย์สี่คนนั้น แม้แค่คนเดียว ก็ดูเหมือนว่าจะจัดการฉินหมิงได้อย่างง่ายดายด้วยซ้ำ

“จะตายแล้วยังมาปากดีอีกนะแก!”

“จัดการมันให้ฉัน สั่งสอนให้มันรู้สำนึก!”