บทที่ 276

เนี่ยอู๋พอใจกับปฏิกิริยาของทุกคนมาก จากนั้นเขาก็หันไปมองฉินหมิงยิ้มอย่างดูถูกและพูดว่า "นี่เจ้าเด็กน้อย เห็นแล้วหรือยัง? นี่คือความแข็งแกร่งของปรมาจารย์ภายใน!"

“ตอนนี้ฉันจะให้โอกาสนายเป็นครั้งสุดท้าย คุกเข่าขอร้องซะ หรือว่าจะให้ฉันนายจนคุกเข่าลงไป!”

“เลือกทางไหนดี นายก็คิดดูเอาเองแล้วกัน!”

“อยากทำก็ทำ พร่ามอะไรอยู่ได้!”

ฉินหมิงพูดเหลืออดออกมา

เดิมทีเขากลัวฝีมือของเนี่ยอู๋เล็กน้อย แต่เมื่อกี้เนี่ยอู๋ได้ทำการเปิดเผยความแข็งแกร่งของเขา ด้วยความผันผวนของพลังงานที่แท้จริงของตนแล้ว เขารู้สึกได้ว่าการฝึกฝนของเนี่ยอู๋ควรอยู่ในระดับที่ได้มา จุดสูงสุด

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเนี่ยอู่แน่นอน

แต่ตอนนี้พละกำลังของเขามีมากกว่านั้นแล้ว ต่อให้เนี่ยอู๋จะมีพลังเท่าไร ก็ยังไม่พอที่จะคุกคามเขาหรอก!

“นี่เจ้าเด็กน้อย แกรนหาที่ตายเองนะ!”

“ในเมื่อแกรนหาที่ตาย ฉันก็สงเคราะห์ให้!”

เนี่ยอู๋โกรธแค้นและต่อยออกไป แบกแรงพลังของสายฟ้า เข้าโจมตีฉินหมิงอย่างว่องไว

ฉินหมิงกังวลว่าหมัดของเนี่ยอู๋จะทำร้ายหลี่เจียฮุ่ยที่อยู่ข้างหลังเขา ดังนั้นเขาจึงไม่หลบ พลันใช้เท้าเตะออกไปที่หน้าอกเนี่ยอู๋ทันใด

เนี่ยอู๋ที่แน่ใจว่าฉินหมิงไม่ใช่นักสู้ เขาเชื่อว่าฉินหมิงนั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องพละกำลังหรือความเร็วก็เก่งไม่สู้เขา มันไม่สำคัญแม้ว่าเขาจะถูกฉินหมิงเตะก็ตาม

เมื่อเขาคิดถึงสิ่งนี้ เขาจึงไม่ได้หลบ แต่แลกเปลี่ยนการเคลื่อนไหวตอบโต้กลับ พลังบนหมัดของเขารุนแรงยิ่งขึ้น พยายามทำให้ฉินหมิงล้มลงด้วยหมัดเดียวเพื่อแสดงความเก่งกาจของตน!

“ตายแล้ว ตายแล้ว เจ้าหนุ่มคนนั้นต้องตายแน่!”

“ร่างกายผอมแห้งแบบนั้น คงทนต่อหมัดนั่นไม่ได้แน่!”

“แน่นอนน่ะสิ คนนั้นทุบหินแกรนิตด้วยฝ่ามือเดียว ไม่ว่าร่างกายจะดีแค่ไหนก็แข็งแกร่งกว่าหินแกรนิตไม่ได้หรอก! "

“หากเขารับหมัดนี้ไป ดูท่าไม่ตายก็คงพิการแล้ว! "

……

คนที่ดูอยู่ส่ายหัวและถอนหายใจ มองดูฉินหมิงด้วยสายตาที่เห็นอกเห็นใจ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมองเห็นฉากโศกนาฏกรรมของฉินหมิง