บทที่ 293

“จะก้มหัวขอโทษ หรือหักแขนหรือขาตัวเอง ก็อยู่ที่นายจะเลือกแล้ว!”

ประธานเว่ยพูดอย่างเย็นชา

ฉินหมิงโกรธ "แล้วถ้าฉันปฏิเสธล่ะ!"

“ฉินจอมฉาว นี่นาย…”

เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยมองไปที่ฉินหมิงและรู้สึกประหลาดใจ

เธอไม่คาดคิดว่าฉินหมิงจะกล้าปฏิเสธขณะเผชิญหน้ากับชายผู้มีอำนาจอย่างประธานเว่ย อย่างน้อยเขาก็กล้าหาญกว่าเผิงปิง!

เธออดไม่ได้ที่จะมองดูฉินหมิงด้วยความชื่นชม

"ดี ดีมาก!"

ประธานเว่ยหัวเราะด้วยความโกรธ "เจ้าหนู เพราะเห็นแก่ความกล้าของนาย ฉันจะให้โอกาสนายอีกครั้ง!"

“เด็กผู้หญิงทั้งสามคนนี้เป็นหญิงสาวที่สมบูรณ์เพียบพร้อมและหน้าตาสะสลวย ถ้าขาต้องหักไปสักข้างคงน่าเสียดายน่าดู!”

“นายทนเจ็บเพื่อพวกเธอได้หรือเปล่า? ฉันจะหักขาทั้งสองข้างของนาย แล้วเราก็จะทำเหมือนว่าเรื่องทั้งหมดไม่เคยเกิดขึ้น!”

"ได้สิ!"

"ถ้านายมีปัญญาที่จะทำแบบนั้นก็เอาเลย!"

ฉินหมิงกล่าวอย่างใจเย็น

“ฉินจอมฉาวนี่นาย... นายไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?”

เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อหูของเธอ

เนื่องจากความเข้าใจผิดในห้องน้ำเมื่อคืนนี้ เธอจึงหมายหัวฉินหมิงมาโดยตลอด แต่แทนที่จะเก็บความรู้สึกขุ่นเคืองเอาไว้ ฉินหมิงคิดที่จะต่อต้านทุกสิ่งเมื่อต้องเผชิญกับวิกฤติ!

แม้ว่าเธอจะมีความประทับใจที่ไม่ดีต่อฉินหมิง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะใจสั่นเล็กน้อย

"ฉันไม่ได้ล้อเล่น!"

"ไม่ต้องกังวล ปลาซิวปลาสร้อยพวกนี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก!"

ฉินหมิงปลอบใจอีกฝ่าย

ว้าว!

ทันทีที่คำพูดนี้ดังออกมา มันก็เป็นราวกับระเบิด และฝูงชนก็แตกตื่นขึ้นทันที

“เด็กคนนี้กล้าเรียกประธานเว่ยว่าปลาซิวปลาสร้อย อย่างนี้เขาจะรอดไหม?”

“ใช่แล้ว เจ้าคนอวดดีนั่นเพิ่งจะเอาหัวโขกพื้นไปเอง แต่ตอนนี้กลับมีคนที่ไม่กลัวตายเพิ่มขึ้นมาอีก ไม่รู้เลยว่าเขาไปเอาความกล้ามาจากไหน!”

"อนิจจา โลกคงถึงคราวล่มสลายแล้ว ทำไมคนปัญญานิ่มทุกวันนี้ถึงได้มีเยอะขึ้นไม่หยุดเลยล่ะ!"