บทที่ 298

เนื่องจากอาณาเขตของเนี่ยอู๋ติดกับหลัวซื่อฉงทั้งสองจึงมีความขัดแย้งและต่อสู้กันเมื่อหลายปีก่อน โดยแข่งขันพื่อแย่งชิงดินแดนของกันและกัน

เดิมทีเนี่ยอู๋มีร้านอาหารแปดร้านภายใต้ชื่อของเขา แต่เนื่องจากเขาได้รับบาดเจ็บจากฝีมือหลัวซื่อฉงเมื่อหกปีที่แล้ว ระดับการบ่มเพาะของเขาจึงหยุดชะงักไป

หลัวซื่อฉงคว้าโอกาสนี้และค่อย ๆ กินพื้นที่มากกว่าครึ่งหนึ่งของเขาไปในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา จนถึงตอนนี้ เขาเหลือร้านอาหารเพียงสามแห่งภายใต้ชื่อของเขาเท่านั้น

โชคยังดีที่เขาได้รับการคุ้มครองจากราชาแดนใต้อยู่เบื้องหลัง หลัวซื่อฉงจึงทำได้แค่แค่รุกล้ำเขาอย่างช้า ๆ และไม่กล้าทำลายเขาอย่างเปิดเผย

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการถูกรุกคืบของดินแดนอย่างมีนัยสำคัญ ผลกำไรที่เขายกให้กับราชาแดนใต้ก็ลดลงเช่นกัน นอกจากนี้ระดับการบ่มเพาะของเขาก็ไม่ได้ดีขึ้นเลยในช่วงหลายปีมานี้ และสถานะของเขาในความรู้สึกของราชาแดนใต้ก็ค่อย ๆ ห่างออกไป

ยิ่งกว่านั้นเขาเพียงแต่ก้มศีรษะให้ราชาแดนใต้และไม่ใช่ลูกน้องของราชาแดนใต้ ตอนนี้เขาทำรายได้ได้เพียงเล็กน้อยและกลายเป็นคนที่ถูกทอดทิ้ง!

ถ้ายังไม่บานปลายมาถึงขั้นนี้แล้วหลัวซื่อฉงจะกระทำการอุกอาจเช่นนี้ได้อย่างไร เขาวางแผนที่จะกำจัดเนี่ยอู๋อย่างสมบูรณ์ในวันนี้และยุติความคับข้องใจระวังทั้งสองฝ่ายที่มีมาตลอดหลายปีลง!

“อยากทำลายฉันเหรอ?”

“หลัวซื่อฉง หากเป็นเมื่อไม่กี่วันก่อน ฉันคงตายคามือนายแน่!”

“แต่ตอนนี้สายเกินไปแล้ว!”

เนี่ยอู๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

จู่ ๆ ประโยคหนึ่งก็เข้ามาในใจของเขาว่า พระเจ้าจะเป็นผู้เลือกแผนการให้เราเอง!

หลัวซื่อฉงวางแผนมาหลายปีแล้วและกำลังจะทำลายเขา โชคยังดีที่พระเจ้าเมตตาทำให้เขาได้โชคดีที่ได้พบกับฉินหมิงชายผู้แข็งแกร่งระดับปรมาจารย์!

เมื่อมีฉินหมิงคอยหนุนหลัง หลัวซื่อฉงก็จะกลายเป็นผู้แพ้เสียเอง!

"สายเกินไป?"

"ฉันไม่คิดอย่างนั้น!"

“ทำไม นายมีไพ่ตายอะไรอยู่เหรอ?”

หลัวซื่อฉงหรี่ตาและรู้สึกสับสนเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าเนี่ยอู๋ไปเอาความมั่นใจแบบนี้มาจากไหน!

"ดี!"

“นายน้อยฉินคือไพ่ตายของฉัน!”

เนี่ยอู๋ชี้ไปที่ฉินหมิงที่อยู่ข้าง ๆ เขา และรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ภูมิใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ในเวลาเดียวกันเขาก็แอบดีใจที่เขายอมจำนนต่อฉินหมิงได้ทันเวลา ไม่เช่นนั้นวันนี้คงกลายเป็นวันตายของเขา!

"นาย!"