บทที่ 317

“ผมแค่พอรู้จักผิวเผินเท่านั้น ไม่มีอะไรให้พูดถึงมากนักหรอก”

ฉินหมิงยิ้มอย่างถ่อมตัวและกล่าว สิ่งที่เขาสร้างขึ้นคือค่ายกลรวมวิญญาณ ไม่ใช่เกราะบังตาประตูจำแลงพิศดาร

เพียงแต่ค่ายกลทั้งสองนี้ต่างมีการจัดวางตามหลักเก้าตำหนักแปดทิศ ซึ่งมีความคล้ายคลึงกันบางประการ

ซูซินเหยามองฉินหมิงด้วยแววตามีความหมาย อารมณ์ของเธอผันผวนและยากที่จะสงบลงได้เป็นเวลานาน

เมื่อครั้งที่เธอได้พบกับฉินหมิงครั้งแรก เธอคิดว่าเขาเป็นนักต้มตุ๋น

แต่ต่อมา ฉินหมิงไม่เพียงแต่มีทักษะทางการแพทย์และเข้าใจในทักษะการเล่นแร่แปรธาตุอย่างลึกซึ้งเท่านั้น เขายังมีความกล้าหาญ ความเฉลียวฉลาด และศิลปยุทธที่ยอดเยี่ยมอีกด้วย

เหนือสิ่งอื่นใด ฉินหมิงยังรู้จักวิทยาการโบราณอย่างเกราะบังตาประตูจำแลงพิศดารซึ่งเป็นความรู้ขั้นสูงอีกด้วย ช่างเป็นคนที่รอบรู้ทั้งวิทยาการเก่าและใหม่อย่างลึกซึ้งมากจริง ๆ!

ชั่วขณะหนึ่ง ตัวตนของฉินหมิงในหัวใจของเธอเริ่มดูลึกลับมากขึ้น ความลึกลับดังกล่าวกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นในตัวเธอ ถ้าอยากจะรู้นักว่าชายคนนี้ยังซ่อนทักษะอะไรไม่ให้เธอรู้อีกมากน้อยเพียงใด!

ขณะที่ซูซินเหยาจมอยู่กับความคิดของตัวเอง นายท่านซูและซูห่าวก็สั่งให้คนของตระกูลซูถือเตาเล่นแร่แปรธาตุและสมุนไพรนานาชนิดขึ้นมาบนภูเขา

เหล่าบอดี้การ์ดวางสิ่งต่าง ๆ ไว้รอบจุดศูนย์กลางของค่ายกลตามสัญญาณมือของฉินหมิง จากนั้นนายท่านซูก็สั่งให้พวกเขาลงจากภูเขาไปเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ใครมารบกวนการเล่นแร่แปรธาตุของฉินหมิง หากบริเวณโดยรอบมีผู้คนอยู่มากเกินไป

ในเวลาไม่นาน

ก็เหลือเพียงฉินหมิง ซูซินเหยา ซูห่าวและนายท่านซูที่ยังอยู่บนยอดเขา

ฉินหมิงเริ่มจุดเตาไฟ ซูซินเหยาด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงอาสาคอยช่วยเหลือฉินหมิงอยู่ใกล้ ๆ

หลังจากที่ทุกอย่างพร้อมแล้ว

ฉินหมิงหยิบแผ่นหยกแก้วออกมาและเปิดใช้งานค่ายกลรวมวิญญาณ พลังวิญญาณบนยอดเขาค่อย ๆ ก่อตัวเป็นพายุหมุนที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ก่อนที่มวลพลังวิญญาณจะพุ่งตัวเข้าหาร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อเห็นฉากที่แปลกประหลาดนี้ นายท่านซูพร้อมหลานทั้งสองก็ผงะไป พวกเขาเบิกตาโพลงและประหลาดใจกับสิ่งที่ได้เห็น!