บทที่ 33

เฉินถิงถิงอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น เธอรู้ว่าในบริษัทเหยียนซ่งไท่มีตำแหน่งและอำนาจในระดับสูง แม้ว่าเธอจะพูดความจริงออกมา อย่างมากที่สุดหานซีก็แค่ตำหนิเหยียนซ่งไท่ไม่กี่ประโยค ไม่สามารถทำอะไรเขาได้อยู่ดี

หลังจากเรื่องจบตัวเธอเองที่จะต้องรับกับผลเสียที่ตามมา เหยียนซ่งไท่จะต้องใช้อำนาจไล่เธอออกอย่างแน่นอน!

เธอคิดถึงแม่ที่นอนป่วยอยู่บนเตียงในพยาบาลขึ้นมา ไหนจะน้องชายที่กำลังเรียนหนังสือ ไหนจะความหวังที่ญาติตั้งไว้สูงกับเธอ!

ในตอนนี้เฉินถิงถิงได้เกิดลังเลใจขึ้นมา

“เป็นอะไรไป คุณพูดต่อสิ?”

หานซีเร่งเร้า

“ดิฉัน…ดิฉันกับผู้อำนวยการเหยียนคุยเรื่องงานที่ห้องสำนักงานค่ะ เขาไม่ได้ลวนลามฉันค่ะ…”

เฉินถิงถิงพูดออกมาอย่างอึกอักพลางก้มหัวลงไม่กล้าสบสายตาฉินหมิง

เธอซาบซึ้งมากที่ฉินหมิงช่วยเธอเอาไว้ แต่เธอก็ไม่สามารถรับผลเสียหากถูกไล่ออกไหว เธอทำได้แค่แอบพร่ำขอโทษฉินหมิงในใจเท่านั้น

“อะไรนะ?”

ฉินหมิงรู้สึกราวกับโดนสายฟ้าฟาด รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแข็งทื่อ

เขาคิดไม่ถึงว่าตนช่วยเฉินถิงถิงทุกวิถีทาง แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือเฉินถิงถิงหักหลังเขาแสนสาหัส!

“นี่ผู้ช่วยหาน คุณได้ยินทั้งหมดแล้วใช่ไหม ผมถูกใส่ร้าย!”

เหยียนซ่งไท่ยิ้มอย่างได้ใจ

“ฉินหมิง นายนี่ทำเรื่องงามหน้านักนะ!”

“หว่าน…เอ่อ บริษัทมีกฎเกณฑ์และข้อบังคับของบริษัท ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่จะมาทำเรื่องวุ่นวายได้ตามอำเภอใจ!”

หลินหว่านชิงเพิ่งกำชับให้ฉินหมิงปฏิบัติตามหน้าที่ของตัวเอง แต่คิดไม่ถึงว่าฉินหมิงจะคิดว่าตนมีหลินหว่านชิงคอยหนุนหลังให้แล้วใช้อำนาจบาตรใหญ่!

จะปล่อยให้เป็นอย่างนี้ไม่ได้ หากว่าไกล่เกลี่ยไม่ได้แล้วเขาถูกโดนไล่ออก เธอก็จะยังช่วยเขาต่อไป

หานซีคิดแบบนั้น

“ผู้ช่วยหานครับ เรื่องไม่ได้เป็นอย่างนั้นนะครับ คุณฟังผมอธิบายก่อน…”

ฉินหมิงมองไปเฉินถิงถิงด้วยสายตาโกรธเคือง รู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก

วันนี้เฉินถิงถิงได้มอบบทเรียนให้กับเขา ทำให้เขาเข้าใจอย่างซาบซึ้งว่าอะไรที่เรียกว่าสังคมที่แท้จริงและโหดร้าย!

“พอได้แล้ว ฉันไม่อยากฟังนายเถียงข้าง ๆ คู ๆ !”

หานซีรีบโบกมือขัดจังหวะที่ฉินหมิงกำลังพูด เธอรู้สึกโมโหและไม่พอใจกับพฤติกรรมเหิมเกริมของฉินหมิง