บทที่ 338

นายน้อยโหวพูดกึ่งปรึกษา แต่น้ำเสียงของเขาออกคำสั่ง

“อะไรนะ? งานหมั้น?”

“นี่คุณพูดตลกอะไรคะเนี่ย!”

หลี่เจียฮุ่ยตกตะลึงมาก ถึงกับลุกพรวดยืนขึ้น

เธอกับเขาเจอกันแค่ครั้งแรก ยังไม่ทันที่ทั้งสองฝ่ายจะมีความรู้สึกดี ๆ ให้แก่กัน อีกทั้งเธอเองก็ไม่ได้ชอบท่าทีที่เย่อหยิ่งของนายน้อยโหวด้วย

แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับเอ่ยปากขอหมั้น เรื่องนี้เธอจะรับได้ยังไงกัน!

“เอ่อนายน้อยโหว คุณกับเจียฮุ่ยยังไม่รู้จักนิสัยใจคอกันดี แล้วจะหมั้นเลยมันเร็วเกินไปหรือเปล่าครับ?”

หลี่เหวินไห่และเจียงหลานทั้งสองคนเองก็ตกใจเช่นเดียวกัน

“ไม่เร็วหรอกครับ ผมตกหลุมรักเจียฮุ่ยตั้งแต่แรกเห็น แค่นั้นก็เพียงพอแล้วล่ะครับ!

นายน้อยโหวมองไปที่หลีเจียฮุ่ยด้วยท่าทางที่ค่อนข้างคลั่งไคล้

“แต่ผมคิดว่า…”

หลี่เหวินไห่ยังไม่ทันพูดอะไรออกมามาก ก็ถูกนายน้อยโหวยกมือขึ้นขัดจังหวะซะก่อน

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นล่ะครับ!”

“เพื่อแสดงความจริงใจที่ผมมี นี่คือบัตรธนาคารที่มีมูลค่ายี่สิบล้าน ถือว่าเป็นของขวัญหมั้นละกันนะครับ!“

นายน้อยโหวหยิบบัตรธนาคารออกมาแล้วโยนมันลงบนโต๊ะอย่างภาคภูมิใจต่อหน้าหลี่เหวินไห่และเจียงหลาน

แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยขาดแคลนผู้หญิง วัน ๆ เขาเล่นผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ผู้หญิงเหล่านี้เต็มใจที่จะโอบกอดเขา และโดยปกติแล้วพวกเธอมาที่นี่ก็เพราะเงิน

ในสายตาของเขา ไม่มีเรื่องอะไรที่จัดการไม่ได้ ถ้ามีก็แค่ใช้เงินฟาดซะก็จบ!

“ยี่สิบล้านงั้นเหรอ?”

หลี่เหวินไห่กับเจียงหลานสองสามีถึงกับชะงัก

ยี่สิบล้านถือว่าไม่ใช่เงินน้อย ๆ เลยนะ!

ลูกสาวของพวกเขาเป็นถึงผู้จัดการแผนกในบริษัทขนาดใหญ่ โดยมีเงินเดือนประมาณแสนห้าซึ่งเป็นเงินเดือนที่ดีมากอยู่แล้ว

แต่ถึงแม้ว่าหลี่เจียฮุ่ยจะประหยัดใช้ แต่ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบหรือยี่สิบปีกว่าจะมีรายได้ยี่สิบล้าน!

ตอนนี้ก็มีเงินมากมายกองอยู่ตรงหน้าโดยได้มาอย่างไม่ต้องออกแรง พวกเขาจะไม่กอดโอกาสนี้ไว้ได้อย่างไรกัน!

“คุณลุงคุณป้าครับ ขอแค่คุณลุงคุณป้าเห็นด้วยเรื่องการหมั้น เงินพวกนี้ก็จะเป็นของคุณลุงคุณป้าทันทีครับ!”