บทที่ 343

นายน้อยโหวรีบอธิบายทันที

“ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ”

ความคิดของทุกคนเปลี่ยนไป และพวกเขารู้สึกว่าสิ่งที่นายน้อยโหวพูดนั้นพูดนั้นสมเหตุสมผล และพวกเขาก็มีข้อสงสัยเกี่ยวกับคำพูดของฉินหมิง

โดยเฉพาะสองสามีภรรยาอย่างหลี่เหวินไห่กับเจียงหลาน เขาสองคนรู้ว่าหน้าที่การงานของฉินหมิงก็แค่เลขาของบริษัทเครื่องสำอาง เงินเดือนไม่ได้เท่าครึ่งหนึ่งของอาชีพหมอด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้นฉินหมิงไม่ได้ตรวจร่างกายของนายน้อยโหวตั้งแต่ต้น แต่เพียงยืนยันว่าสุขภาพของนายน้อยโหวไม่ดี ถ้านี่ไม่ใช่สุ่มสี่สุ่มห้าพูดมันจะเป็นอะไรได้อีก!

“นายน้อยโหว คุณพูดอย่างนี้ก็ไม่ถูกนะครับ!”

“การแพทย์แผนจีนให้ความสำคัญกับการมองเห็น การได้ยินและความรู้สึก ดูลมหายใจ บ่งบอกว่าร่างกายของคุณป่วยได้ โดยไม่ต้องตรวจร่างกาย…”

ฉินหมิงพูดจาฉะฉานจนแทบไม่ได้พูดคุยเรื่องความลึกลับของการแพทย์กับเขาเลย

“แกหุบปากเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

“นี่ ฉันให้เวลาแกสิบวินาที แกรีบไสหัวออกไปซะ!”

“ถ้าแกไม่ไสหัวไปล่ะก็ อย่ามาหาว่าฉันไม่เกรงใจแกก็แล้วกัน!”

นายน้อยโหวโกรธมากจนตัวสั่นไปทั้งตัว

ฉินหมิงกระโดดออกมาเพื่อขัดขวางสถานการณ์ครั้งแล้วครั้งเล่า และเขาก็ทนไม่ได้อีกต่อไป

“คุณนี่มันเกินเยียวยาจริง ๆ !“

ฉินหมิงส่ายหัวและถอนหายใจ

แม้ว่าเขาจะดูหมิ่นกลุ่มคนโง่อย่างนายน้อยโหว แต่หลี่เจียฮุ่ยต่างหากที่เชิญเขามาที่นี่ในครั้งนี้

ถ้าหลี่เจียฮุ่ยไม่ไปก่อน เขาก็ไม่มีทางปล่อยมือไปแน่!

“แกนั่นแหละที่เกินเยียวยา!”

“เป็นแค่เด็กกำพร้า กล้ามาทำเป็นเก่ง!”

“ในเมื่อแกอยากตาย ฉันจะสงเคราะห์แกให้!”

นายน้อยโหวโกรธมากจนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วเรียกบอดี้การ์ดสองคนที่เฝ้าอยู่ด้านนอกเข้ามา

บอดี้การ์ดทั้งสองเดินเข้าไปในห้องแล้วรีบไปนายน้อยโหวด้วยความเคารพ “นายน้อยโหว ไม่ทราบว่ามีคำสั่งอะไรหรือเปล่าครับ?”

“ลากหมอนี่ออกไปจากห้องนี้ซะ!”

นายน้อยโหวชี้ไปยังฉินหมิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเกลียด