บทที่ 35

“ไม่ได้เป็นแบบนั้นนะครับ ผู้อำนวยการเหยียนรังแกลูกน้อง…”

ใบหน้าฉินหมิงเต็มไปด้วยความขมขื่นและเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นอีกรอบ แต่ในใจเขากังวลเพราะว่าเฉินถิงถิงเป็นพยานให้กับเหยียนซ่งไท่ คงยากที่เขาจะได้รับความไว้วางใจจากหลินหว่านชิง

“ประธานหลิน มันใส่ร้ายผม!”

“ตอนนั้นผมกับเลขาเฉินกำลังคุยเรื่องงานกันอยู่ เธอเป็นพยานให้ผมได้…”

เหยียนซ่งไท่รีบพูด

“เลขาเฉิน ที่ผู้อำนวยการเหยียนพูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?”

หลินหว่านชิงโบกมือและเรียกเฉินถิงถิงให้ไปยืนต่อหน้าเธอ

“ใช่ค่ะ…”

เฉินถิงถิงก้มหัวลงไม่กล้าสบตาของหลินหว่านชิงและยิ่งไม่กล้าสบสายตาของฉินหมิง

“ฉินหมิง ตอนนี้นายมีอะไรจะพูดอีกรึเปล่า?”

หลินหว่านชิงมองไปที่ฉินหมิงด้วยสายตาเรียบเฉย

“ผม…ผมไม่มีอะไรจะพูดครับ”

ฉินหมิงถอนหายใจ ภายในใจสูญสิ้นความหวัง

เห็นฉินหมิงก้มศีรษะราวกับว่าเขาเป็นไก่ชนที่ตีแพ้ หลินหว่านชิงก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เธอไม่เหมือนกับหานซี เธอรู้จักนิสัยของฉินหมิงดีกว่า

ฉินหมิงอาจจะไม่ได้มีพรสวรรค์หรือความสามารถโดดเด่นแต่ฉินหมิงนิสัยดี เขาเป็นผู้ชายที่มีความกล้าหาญอย่างมากกล้าทำกล้ายอมรับ เขาไม่ใช่คนประเภทหน้าไว้หลังหลอกแน่นอน

แม้จะมีเฉินถิงถิงเป็นพยานให้กับเหยียนซ่งไท่ แต่ในใจเธอก็ยังคงเชื่อมั่นในตัวเขายิ่งไปอีก

นี่คือความไว้วางใจของเธอที่มีต่อฉินหมิง!

“เลขาเฉิน เงยหน้าขึ้นมา!”

สายตาของหลินหว่านชิงจ้องไปที่เฉินถิงถิงอีกครั้ง

เฉินถิงถิงไม่กล้าขัดคำสั่ง จึงเงยหน้ามาสบตาของหลินหว่านชิง

“มองตาฉัน!”