บทที่ 357

“ฉินหมิง นายน้อยโหวคนนี้หัวแตกแล้ว เขาคงรู้ถึงความผิดของตัวเองแล้วล่ะค่ะ”

“เรื่องนี้เราพอแค่นี้กันเถอะ?”

หลี่เจียฮุ่ยเดินไปหยุดอยู่ข้าง ๆ ฉินหมิงและขอร้องแทนนายน้อยโหว

“อืม ได้ครับ”

ฉินหมิงลังเลเล็กน้อยและพูด

เดิมทีเขาก็ไม่มีความตั้งใจที่จะบีบนายน้อยโหวให้ตายอยู่แล้ว ตอนนี้เมื่อหลี่เจียฮุ่ยออกหน้าขอร้องเอง เขาจึงตอบตกลง

“นายน้อยเฝิง ขอบคุณมากจริง ๆ นะครับสำหรับเรื่องนี้ ผมจดจำหนี้น้ำใจของคุณในครั้งนี้ไว้แล้ว”

“อย่างไรก็ตาม ให้อภัยได้ก็ให้อภัยไป ตามความเห็นผม นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ครั้งนี้เราไว้ชีวิตเขาสักครั้งเถอะ”

ฉินหมิงกล่าว

แม้ว่านี่จะเป็นเหมือนการฉีกหน้าเฝิงหลุนเล็กน้อย แต่เขาก็แสดงให้เห็นชัดเจนแล้วว่าเขายอมรับน้ำใจนี้ของเขาแล้ว ดังนั้นเฝิงหลุนคงไม่ถึงกับโกรธเพราะเรื่องเล็กน้อยแบบนี้

“ได้ครับ งั้นก็ทำตามที่นายน้อยฉินว่าก็แล้วกัน”

เฝิงหลุนตรงไปตรงมามาก

จุดประสงค์หลักของเขาก็คือการทำให้ฉินหมิงติดหนี้น้ำใจเขา ในเมื่อฉินหมิงรับหนี้น้ำใจนี้ไปแล้ว สิ่งอื่น ก็ล้วนไม่สำคัญ

“เอาล่ะ แกไสหัวไปได้แล้ว!”

เฝิงหลุนมองไปที่นายน้อยโหวแล้วตวาดอย่างเย็นชา

“ครับ ครับ ขอบคุณนายน้อยฉิน ขอบคุณนายน้อยเฝิง…”

นายน้อยโหวประหนึ่งได้รับการนิรโทษกรรม เสื้อผ้าบนหลังของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น ถึงตอนนี้เขาไม่กล้าอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว ล้มลุกคลุกคลานและรีบปีนขึ้นจากพื้น ออกจากสถานที่นี้อย่างรวดเร็ว

เมื่อแผ่นหลังของนายน้อยโหวหายลับไป เฝิงหลุนก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า "นายน้อยฉิน ผมมีเรื่องอยากจะขอคำปรึกษาจากคุณสักหน่อย ตอนนี้คุณว่างไหมครับ"

“เรื่องอะไรเหรอครับ?”

ฉินหมิงถามอย่างสงสัย

“ไปที่ห้องส่วนตัวห้องอื่นเพื่อพูดคุยรายละเอียดกันดีกว่า”

เฝิงหลุนเชิญ

“อืม…ได้ครับ”

ฉินหมิงพยักหน้า เขาเพิ่งติดหนี้น้ำใจนายน้อยเฝิงหลุน ไม่อาจปฏิเสธคำเชิญของอีกฝ่ายได้