บทที่ 372

แม้ว่าทั้งสองฝ่ายจะเริ่มต่อสู้กัน แต่เขาก็ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของหลี่เจียฮุ่ย อีกแล้ว!

“หลัวซื่อฉง แกถึงกับกล้าเป็นศัตรูกับนายน้อยฉิน แกช่างไม่รู้จักประมาณตัวจริง ๆ !”

“วันนี้จะเป็นวันตายของแก!”

เนี่ยอู๋ชี้ไปที่หลัวซื่อฉง ใบหน้าเขามีแต่ความเยาะเย้ย

เขาเข้าใจมาโดยตลอดว่าฉินหมิงเป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ การจะบดขยี้หลัวซื่อฉงให้ตายก็เป็นเรื่องง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ!

ตอนนี้หลัวซื่อฉงไม่ดูตาม้าตาเรือ ถึงกับกล้าเล่นงานฉินหมิง ย่อมต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!

เขาตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่านี่เป็นโอกาสครั้งหนึ่งในชีวิต ดังนั้นจึงรีบเรียกคนของตนเองออกมา ตั้งใจว่าจะหยิบยืมอำนาจของฉินหมิงทำลายหลัวซื่อฉงในครั้งเดียว ใช้โอกาสนี้กำจัดศัตรูตัวฉกาจที่ประมือกันมาอย่างยาวนานคนนี้!

“อาศัยพวกแก? ช่างน่าขำ!”

“เนี่ยอู๋ แกก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่แพ้ให้กับลูกน้องของฉัน ต่อให้ฉินหมิงมีแกช่วย แต่แล้วจะยังไงล่ะ?”

“ต่อหน้าฉัน พวกแกสองคนยังห่างชั้นนัก!”

หลัวซื่อฉงยิ้มอย่างดูถูก

ครั้งล่าสุดที่ประตูทางเข้าบาร์ เพราะซูห่าวรั้งไว้ก็เลยทำลายการต่อสู้ครั้งสุดท้ายระหว่างเขากับเนี่ยอู๋

แต่คราวนี้ซูห่าวไม่อยู่ที่นี่ เขาย่อมไม่เห็นฉินหมิงและเนี่ยอู๋อยู่ในสายตา!

เนื่องจากเนี่ยอู๋กระตือรือร้นที่จะนำคนมาตายที่นี่เอง นี่ตรงกับใจเขาพอดี ใช้โอกาสนี้ต่อสู้ตัดสินแพ้ชนะกับเนี่ยอู๋จะได้ยุติบุญคุณความแค้นระหว่างทั้งสองฝ่ายที่สั่งสมมานานหลายปี!

“หลัวซื่อฉง สมองแกมีปัญหาหรือเปล่า?”

“ก่อนหน้านี้ฉันว่าฉันบอกแกไปแล้วนะว่านายน้อยฉินเป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์!”

“การที่เขาจะบดขยี้แกให้ตาย มันง่ายยิ่งกว่าการบดขยี้มดปลวกซะอีก ไม่รู้ว่าแกเอาความมั่นใจนั่นมาจากไหน!”

เนี่ยอู๋เยาะเย้ย มองหลัวซื่อฉงราวกับกำลังมองคนโง่

“ยอดฝีมือระดับปรมาจารย์เหรอ?”

“ถุย! มันก็แค่เด็กกำพร้าที่ไร้อำนาจไร้พลังคนหนึ่ง ยังกล้าอ้างตัวว่าเป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ น่าหัวเราะสิ้นดี!”

“เนี่ยอู๋ แกไม่ต้องสร้างเรื่องขู่ขวัญตบตาหรอก คำพูดนี้ของแกหลอกได้แค่เด็กสามขวบเท่านั้นแหละ ขู่ให้ฉันกลัวไม่ได้หรอกนะ!”

หลัวซื่อฉงพูดประชดประชัน ไม่เชื่อคำโกหกของเนี่ยอู๋แม้แต่น้อย