บทที่ 382

นอกจากนี้มิตรภาพระหว่างเขากับฉินหมิงเองก็ไม่ได้ลึกซึ้งเท่ากับของตระกูลซู ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่เขาจะลังเลใจ

เค่ออั๋งมองเห็นความลังเลใจของเฝิงหลุนอย่างรวดเร็ว สมองของเขาคิดเร็วจี๋ เขายิ้มและพูดไปว่า “เฝิงหลุน นายคิดให้ดี ๆ ล่ะ!"

“ระดับการบ่มเพาะของฉันและซูห่าวใกล้เคียงกัน ฉันทำอะไรเขาไม่ได้ เขาเองก็ไม่สามารถทำอะไรกับฉันได้เหมือนกัน!”

“แต่นายไม่เหมือนกัน ระดับการบ่มเพาะของนายน้อยลี่นั้นสูงกว่าของนายมาก นายไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้!”

“ถ้านายยังยืนกรานที่จะต่อต้านพวกเราสองคนต่อ ก็มีแต่หาเรื่องทำให้ตัวเองลำบากเท่านั้น!”

เค่ออั๋งพูดพลางขยิบตาให้ลี่หย่งเจี๋ยอย่างลับ ๆ ลี่หย่งเจี๋ยก็เข้าใจในทันที

“นายน้อยเค่อพูดถูก!”

“เฝิงหลุน ถ้านายถอยออกไปในตอนนี้ ฉันจะแกล้งทำเป็นว่าไม่เคยมีเรื่องนี้เกิดขึ้นมาก่อน”

“แต่ถ้านายไม่รับสุราคารวะแต่รับสุราพิษ ถ้างั้นก็อย่าหาว่าฉันหยาบคายเลย!”

“ถ้าเกิดฉันไม่ระวังทุบตีนายจนพิการเข้า หรือไม่ทำให้ใบหน้าที่หล่อเหลาของนายเสียโฉม ฉันจะดูว่านายจะอยู่ในโลกใต้ดินนี้ต่อยังไง!”

ลี่หย่งเจี๋ยขู่และพยายามทำให้เฝิงหลุนตกใจ

ตราบเท่าที่เฝิงหลุนเต็มใจที่จะถอนตัว ซูห่าวเพียงคนเดียวก็ไม่น่ากลัวแล้ว!

“ลี่หย่งเจี๋ย นายไม่ต้องขู่ให้ฉันกลัวหรอก!”

“พวกเราคนของโลกใต้ดินแต่ไหนแต่ไรมาให้ความสำคัญกับน้ำใจที่สุด นายน้อยฉินเป็นเพื่อนของฉัน ฉันจะไม่ทิ้งเขาและหนีไปกลางคันเด็ดขาด!”

เฝิงหลุนตัดสินใจอย่างรวดเร็ว สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะช่วยฉินหมิง ผูกตัวเองติดกับฉินหมิงคนนี้

“นายกำลังรนหาที่ตาย!”

ประกายแสงคมปลาบวาบเข้ามาในดวงตาของลี่หย่งเจี๋ย

“นั่นก็ไม่แน่!”

“ในแง่ของระดับการบ่มเพาะ แม้ว่าฉันจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาย แต่เป็นเรื่องง่ายมากสำหรับคุณฉินที่จะฆ่านาย!”

เฝิงหลุนยิ้มอย่างเย็นชา

เมื่อจำได้ว่าฉินหมิงเป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ เขาก็มั่นใจมากขึ้น

“น่าขำ!”