บทที่ 400

“ไอ้หนู แกเป็นแค่เด็กกำพร้าคนหนึ่ง กล้าดียังไงคิดมาอาจเอื้อมหว่านชิง ช่างเป็นคางคกที่ริอาจอยากกินเนื้อหงส์จริง ๆ!”

เค่ออั๋งเยาะเย้ย สีหน้าเขาดูถูกเหยียดหยามมาก

หลังจากเกิดเรื่องครั้งที่แล้ว เขาก็ได้ส่งคนไปตรวจสอบฉินหมิงอย่างละเอียด และพบว่าฉินหมิงนั้นเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ไม่มีอะไรเลยจริง ๆ แถมยังเคยได้ชื่อว่าเป็นขยะไร้ประโยชน์อีกด้วย

อย่างไรก็ตาม ฉินหมิงสามารถปีนขึ้นไปเกาะตระกูลหลิน ตระกูลซู และเฝิงหลุนลูกชายของราชาแดนใต้ได้ยังไงนั้น เรื่องนี้ยังไม่ได้ข้อสรุป

“เป็นแค่เด็กกำพร้าที่ไหนกัน!”

“นายน้อยเค่อ คุณไม่รู้อะไร ไอ้หนูนี่เคยถูกอดีตเมียสวมหมวกเขียวให้มาก่อน ก่อนหน้านี้เคยเป็นข่าวโด่งดังอยู่พักหนึ่ง จากนั้นเขาก็ถูกไล่ออกจากบ้าน เป็นยิ่งกว่าสุนัขข้างทางที่ไม่มีบ้านให้กลับซะอีก!”

“ถ้าฉันต้องใช้ชีวิตขยะเหมือนเขา ฉันซื้อเต้าหู้สักก้อนแล้วเอาหัวโขกให้ตายดีกว่า!”

ทันใดนั้นเสียงกระแนะกระแหนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ลี่หย่งเจี๋ยลูกชายของราชาแดนเหนือเดินเข้ามาพร้อมกับคนของเขาหลายคน มองมาที่ฉินหมิงด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร

“ที่แท้ไอ้หนูนี่ก็เป็นเด็กกำพร้า!”

“แถมยังเป็นเต่าสวมหมวกเขียวที่เคยผ่านการหย่าร้างมาก่อนด้วย!”

“ที่นี่คือพิธีเปิดของหมิงเหยากรุ๊ป คนที่มาร่วมงานในวันนี้ไม่ใช่มหาเศรษฐีก็เป็นผู้สูงศักดิ์ ไม่รู้ว่าขยะแบบนี้เข้างานมาได้ยังไง!”

......

หลังจากได้รับรู้รายละเอียดของฉินหมิงแล้ว ทุกคนรอบตัวเขาก็โกลาหลทันที ทุกสายตามองมาที่ฉินหมิงด้วยความรังเกียจและดูถูก

“พวกนาย...”

ใบหน้าที่สวยงามของหลินหว่านชิงเย็นชา เธอโกรธเค่ออั๋งและลี่หย่งเจี๋ยที่ร้องรับ ร่วมกันดูถูกฉินหมิงอย่างมาก

ตีคนไม่ตีหน้า เปิดโปงคนไม่ยกจุดบกพร่องของคนอื่นขึ้นมาพูด

เค่ออั๋งและลี่หย่งเจี๋ยทำให้ฉินหมิงต้องอับอายขายหน้าในที่สาธารณะ วิธีการของพวกเขานั้นน่ารังเกียจมากเกินไปจริง ๆ!

สีหน้าของฉินหมิงเองก็ดูไม่ดีเหมือนกัน

แต่สิ่งที่เค่ออั๋งและลี่หย่งเจี๋ยพูดนั้นเป็นเรื่องจริง เขาไม่สามารถปฏิเสธสิ่งเหล่านี้ได้

“เด็กกำพร้าแล้วไงล่ะ?”