บทที่ 411

“คุณชายใหญ่เค่อ นายน้อยลี่ ทั้งสองคนล้อเล่นแล้ว”

“ในเมื่อพวกนายยินดีที่จะซื้อ หมิงเหยากรุ๊ปของเราจะปฏิเสธทั้งคู่ได้ยังไง พวกเราปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน…”

ซูห่าวพูดด้วยรอยยิ้ม

“ถ้างั้นก็ดี…”

เค่ออั๋งและลี่หย่งเจี๋ยลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดหัวใจที่ค้างเติ่งอยู่ของพวกเขาก็วางลงได้เสียที

หลังจากนั้น ภายใต้การแข่งขันที่ดุเดือดของทุกคน ทั้งยาหลอมลมปราณระดับหนึ่งและยาหลอมลมปราณระดับสองก็ขายหมดอย่างรวดเร็ว

เนื่องจากยาหลอมลมปราณมีจำนวนจำกัด ผู้คนจำนวนมากจึงไม่ได้ยาหลอมลมปราณระดับหนึ่งกลับไป ซื้อได้เฉพาะยาหลอมลมปราณระดับสองเท่านั้น

นอกจากนี้ บางคนยังถึงขั้นแย่งยาหลอมลมปราณระดับสองไม่ทันด้วยซ้ำ เนื่องจากยืนอยู่ห่างเกินไป

ลี่หย่งเจี๋ยเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาโชคไม่ดีมาก ๆ เขาซื้อยาหลอมลมปราณระดับหนึ่งไม่ทัน จึงทำได้เพียงซื้อยาหลอมลมปราณระดับสองกลับไปสองร้อยเม็ด

อนิจจา เมื่อเทียบกับทายาทบางคนจากตระกูลชั้นนำที่ไม่ได้อะไรติดมือเลย เขานับว่าค่อนข้างดีมากแล้ว!

มองดูคนจำนวนมากแย่งชิงเอาเป็นเอาตาย

เฝิงหลุนหัวเราะจนแทบเป็นบ้าอยู่แล้ว คนอื่นซื้อยาหลอมลมปราณระดับหนึ่งอย่างยากแสนยาก ทว่าเขากลับคว้ากลับบ้านได้ถึงหนึ่งพันเม็ด เขาคือผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในพิธีเปิดวันนี้!

แน่นอนว่านี่ต้องขอบคุณเขาที่รู้ข้อมูล 'ภายใน' จากฉินหมิงล่วงหน้า ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่นำหน้าคนอื่น ๆ หนึ่งก้าวแบบนี้!

“นายน้อยครับ คุณฉลาดมาก!”

ลูกน้องของเขาหลายคนพูดด้วยสีหน้านับถือ ใช้โอกาสนี้ประจบประแจงเฝิงหลุนไปด้วยเลย

“แน่นอนสิ!”

“มียาหลอมลมปราณระดับหนึ่งอยู่ตรงนี้หลายสิบเม็ด อีกเดี๋ยวฉันจะให้ทั้งหมดนี้เป็นรางวัลกับพวกนาย!”

“กลับไปตั้งใจบ่มเพาะให้ดี อย่าให้เสียชื่อเสียงของนายน้อยคนนี้เด็ดขาด!”

เฝิงหลุนแสดงออกว่าลูกไม้นี้ใช้ได้ผลกับเขามาก เขาหยิบขวดกระเบื้องเคลือบเล็ก ๆ ออกมาแล้วโยนให้คนที่อยู่ข้างหลังเขา มียาหลอมลมปราณอย่างน้อยสามสิบหรือสี่สิบเม็ดอยู่ข้างในนั้น

“ขอบคุณครับนายน้อย ขอบคุณสำหรับความเมตตาของคุณ...”

ลูกน้องของเขาหลายคนดีใจและตื่นเต้นมาก

ขุมกำลังใหญ่และตระกูลอื่น ๆ ต่อสู้กันเอาเป็นเอาตายเพื่อแย่งชิงยาหลอมลมปราณระดับหนึ่ง สุดท้ายผู้ที่โชคดีที่สุดถึงได้รับมันไปหนึ่งร้อยเม็ด ขณะที่ผู้โชคร้ายไม่ได้อะไรเลย