บทที่ 418

“หว่านชิง วางใจเถอะ ผมไม่เป็นไรหรอกเชื่อสิ!”

ฉินหมิงตบมือของหลินหว่านชิงแล้วเอ่ยปลอบใจให้เธอสบายใจก่อนเดินออกไป

หลินหว่านชิงรู้สึกจนปัญญามาก เรื่องราวดำเนินมาถึงจุดนี้ ไม่มีที่ว่างสำหรับทั้งสองฝ่ายที่จะหวนกลับอีกแล้ว

เธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้วนอกจากต้องเชื่อใจฉินหมิง

“ไอ้หนู แกคงไม่คิดว่าจะมีวันนี้ใช่ไหม”

“ครั้งที่แล้วที่แกลอบโจมตีฉัน ทำให้ฉันต้องนอนพักฟื้นนานกว่าครึ่งเดือน”

“วันนี้ฉันจะใช้เลือดของแกล้างความอัปยศในครั้งนั้น!”

กว่านโม๋จ้องเขาเขม็ง

“ตาแก่ อย่าได้ไม่รู้ดีชั่ว ไม่เห็นน้ำใจของคนอื่น!”

“ครั้งที่แล้วฉันอุตส่าห์มีเมตตา ไว้ชีวิตของแก”

“แต่ครั้งนี้แกจะไม่โชคดีแบบนั้นอีกแล้ว!”

ฉินหมิงพูดอย่างสงบ เขายกมือขึ้นไพล่หลังราวกับว่าเป็นปรมาจารย์ ดวงตาที่เข้มงวดของทั้งสองข้างมองไปที่กว่านโม๋ราวกับว่ากำลังมองดูมดปลวกตัวหนึ่ง

“ผายลม!”

“ไอ้หนู แกกำลังรนหาที่ตาย!”

กว่านโม๋โกรธมาก กลิ่นอายที่ทรงพลังพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขา จากนั้นเขาก็หยุดพูดไร้สาระ โจมตีไปที่หน้าอกของฉินหมิงอย่างรวดเร็วด้วยหมัดที่ทรงพลังพอที่จะทำให้รูปปั้นหินแหลกเป็นชิ้น ๆ

“ฉินหมิง ระวัง…”

ใบหน้าที่สวยงามของหลินหว่านชิงถอดสี เธออดไม่ได้ที่จะร้องอุทานออกมา

ในตอนนี้เธอเริ่มติดตามฉินหมิงฝึกวรยุทธแล้ว แม้ว่าเธอจะมีประสบการณ์น้อยและไม่สามารถตัดสินได้ว่าระดับการบ่มเพาะของกว่านโม๋นั้นสูงแค่ไหน แต่จากความผันผวนของพลังปราณในร่างกายของเขา เธอก็สามารถตรวจจับได้ว่ากลิ่นอายของกว่านโม๋นั้นลึกล้ำและกดดันมาก

ในทางกลับกัน ฉินหมิงไม่มีคลื่นพลังใด ๆ เลย

เห็นได้ชัดเจนเลยว่าฝ่ายไหนทรงพลังกว่า!

จู่ ๆ หัวใจของเธอก็พุ่งขึ้นมาถึงลำคอ!

“ไอ้หนู แกมันไม่รู้จักประเมินตัวเองจริงๆ!”

เหลิ่งจวิ้นและคนของเขาหลายคนหัวเราะเยาะ มองดูฉินหมิงราวกับว่าพวกเขากำลังมองคนโง่อยู่

ด้วยกำลังของฉินหมิงที่อยู่ในขั้นต้นระดับสวรรค์ประทาน แต่กลับกล้าที่จะยั่วยุกว่านโม๋ นี่ไม่ใช่กำลังรนหาที่ตายเหรอ!

ข้างหลัง

หลินเถิงฮุ่ยเองก็มีความคิดที่คล้าย ๆ กัน