บทที่ 420

“อย่างไรก็ตาม บนร่างกายแกไม่มีพลังปราณ น่าจะเป็นปรมาจารย์กังฟูสายนอกคนหนึ่ง!”

“ทักษะของกังฟูสายนอกนั้นระเบิดพลังได้รุนแรงในช่วงต้น ทว่าช่วงหลัง ๆ จะไร้เรี่ยวแรง ฉันเองก็อยากเห็นเหมือนกันว่าแกจะขยับได้อีกสักกี่ครั้ง!”

เหลิ่งจวิ้นพูดด้วยสีหน้าเยาะเย้ย

เขาไม่เคยสังเกตเห็นความผันผวนของพลังปราณจากร่างของฉินหมิงเลย จึงคิดและเข้าใจว่าฉินนั้นหมิงเป็นเพียงปรมาจารย์กังฟูสายนอกคนหนึ่ง

เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าใครสามารถฝึกฝนกังฟูสายนอกจนมีระดับสูงเทียบเท่ากับขั้นสูงระดับสวรรค์ประทานได้ แต่ฉินหมิงกลับทำได้ นี่นับว่าเป็นอัจฉริยะด้านการต่อสู้ที่หาได้ยากคนหนึ่ง!

อย่างไรก็ตาม กังฟูสายนอกนั้นไม่มีพลังปราณ ย่อมไม่อาจต่อสู้ในสงครามยืดเยื้อได้ เพราะปราศจากการสนับสนุนจากพลังปราณอย่างต่อเนื่อง

นอกจากนี้ ความแข็งแกร่งของฉินหมิงเองก็ด้อยกว่าเขาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เขาประเมินว่าอย่างมากสุด ตัวเองจะจัดการกับฉินหมิงในกระบวนท่าที่สามหรือไม่ก็สี่!

ราวกับจะยืนยันการคาดเดาของเขา

ใบหน้าของฉินหมิงซีดลง จากนั้นเขาค่อยก็ ๆ เริ่มสูญเสียกำลัง ถูกเขาทุบตีจนล่าถอยไป สถานการณ์อันตรายอย่างมาก

“ไอ้หนู มันจบแล้ว!”

“ล้มลงไปซะ!”

เห็นว่าหน้าอกของฉินหมิงเปิดช่องว่าง เหลิ่งจวิ้นจึงคว้าโอกาสนี้และโจมตีหน้าอกของฉินหมิง

อย่างรวดเร็วด้วยพลังที่ใครก็ทัดเทียมไม่ได้

ตราบเท่าที่หมัดนี้กระแทกเข้ากับร่างคนจริง ๆ แม้ว่าฉินหมิงจะยังมีชีวิตอยู่ เขาก็จะพิการไปครึ่งหนึ่ง!แล้ว

“สู้ได้ดี!”

“นายน้อยจวิ้น ทำลายไอ้หนูนี่ซะ!”

......

ลูกน้องของเหลิ่งจวิ้นหลายคน ล้วนแต่เป็นยอดฝีมือในการต่อสู้ แน่นอนว่าพวกเขาเห็นชัดเจนแล้วว่าเหลิ่งจวิ้นชนะแน่แล้วในกระบวนท่าถัดไป แต่ละคนจึงอดไม่ได้ส่งเสียงเชียร์ลั่น

หลินหว่านชิงเป็นเพียงคนเดียวที่มีใบหน้าซีดขาว เธอมองไปที่ฉินหมิงที่กำลังสูญเสียความได้เปรียบไปอย่างกังวล และไม่รู้ควรทำยังไงดีแล้ว

“ใครแพ้ใครชนะยังไม่แน่เลย!”

“ยังเร็วเกินไปนักที่จะมีความสุขในตอนนี้!”

ฉินหมิงยิ้มอย่างร้ายกาจ เขาเลิกหลบ จากนั้นสวนหมัดกลับไป เริ่มเป็นฝ่ายจู่โจมเหลิ่งจวิ้น