บทที่ 431

“เธอหมายความว่าเขาจงใจฆ่าคนปิดปากเหรอ?!”

สีหน้าของหลินเถิงฮุ่ยเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เข้าใจความหมายในคำพูดของภรรยาทันที

ในตอนนี้เอง แม้แต่นายท่านหลินที่นิ่งเฉยมาโดยตลอดก็ไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้อีกต่อไป เขาผุดลุกขึ้น คำรามเสียงดังลั่น ใบหน้ามืดมนและน่ากลัว “ไป่จิ้ง ความหมายของเธอก็คือ การลักพาตัวหว่านชิงครั้งล่าสุดนี้น่าจะมีอะไรบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับฉินหมิงงั้นเหรอ?”

“ฉันไม่รู้หรอกค่ะ ฉันแค่คิดว่าพฤติกรรมของฉินหมิงคนนี้น่าสงสัยมาก แต่ก็พูดได้ไม่เต็มปากว่าการลักพาตัวหว่านชิงเกี่ยวข้องกับเขาจริง ๆ”

ไป่จิ้งพูดอย่างคลุมเครือ

“พ่อ มีสัญญาณหลายอย่างมากที่บ่งบอกว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเขา!”

“บางทีเขาอาจเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังแผนการลักพาตัวหว่านชิง!”

หลินเถิงฮุ่ยพูดด้วยความโกรธ

“ไม่น่าจะเป็นไปได้มั้ง?”

“เขาช่วยชีวิตฉันไว้ก่อนหน้านี้ ถ้าเขาเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลัง และมีเจตนาร้ายต่อหว่านชิงหรือตระกูลหลินของเราจริง ๆ แล้วเขาจะช่วยฉันไว้ทำไม?”

นายท่านหลินเอ่ยอย่างสับสนและไม่แน่ใจ

เมื่อนึกถึงว่าฉินหมิงเคยช่วยชีวิตของตัวเองไว้ เขาก็สงบสติอารมณ์ลงมากและรู้สึกอย่างคลุมเครือว่าเขาและคนอื่น ๆ กำลังเข้าใจฉินหมิงผิด?

“เรื่องนั้น...”

หลินเถิงฮุ่ยพูดไม่ออก

เขารู้ว่าสิ่งที่พ่อของเขาพูดนั้นสมเหตุสมผล ถ้าฉินหมิงต้องการทำร้ายตระกูลหลิน ก็ไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงช่วยพ่อของเขาสักนิด!

“นั่นก็ไม่แน่เสมอไป!”

“คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ บางทีเขาอาจมีแรงจูงใจอื่น ๆ เช่นอยากครอบครองความงามของหว่านชิง หรือไม่ก็ปรารถนาในอำนาจและทรัพย์สินของตระกูลหลินของเรา ฯลฯ …”

ไป่จิ้งวิเคราะห์

“ใช่ มีความเป็นไปได้ไม่น้อยเลย!”

“พ่อครับ บางทีการลักพาตัวหว่านชิงอาจจะเป็นเพียงฉากที่เขาจงใจกำกับและแสดงขึ้นเพื่อเข้าใกล้หว่านชิงก็เป็นได้!”