บทที่ 436

ทั้งหมดทั้งมวลนี้ เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าแล้วฉินหมิงมีปัญหา!

“หว่านชิง ฉันเปล่านะ ฉันจริงใจกับเธอจริง ๆ สาบานเลยว่าไม่เคยคิดโลภในอำนาจของตระกูลหลินของเธอมาก่อน ยิ่งไม่เคยมีความคิดที่จะใช้ตระกูลหลินเป็นบันไดปีนขึ้นไป…”

ฉินหมิงพูดอย่างจริงใจ

“งั้นเหรอ?”

“ถ้างั้นตอนนั้นที่นายช่วยฉัน ทำไมนายไม่จับเป็นคนร้าย ทำไมต้องจงใจฆ่าปิดปากพวกเขาด้วย”

หลินหว่านชิงกัดริมฝีปากของเธอแน่นแล้วถาม หัวใจของเธอสับสนไปหมด เธอไม่รู้แล้วว่าควรจะเชื่อฉินหมิงดีไหม

“อย่างที่ฉันบอกไปเมื่อกี้ไง ตอนนั้นฉันไม่เป็นวรยุทธจริง ๆ แค่รอดชีวิตมาจากพวกคนร้ายได้ก็ดีแค่ไหนแล้ว ฉันจะจับเป็นพวกเขาได้ยังไง…?”

ฉินหมิงพูดด้วยสีหน้าขมขื่น

“เอาล่ะ! งั้นฉันจะเชื่อก็แล้วกันว่า ตอนนั้นนายยังไม่เป็นวรยุทธ”

“แต่เวลาเพิ่งผ่านไปเพียงสามเดือนสั้น ๆ ทำไมระดับวรยุทธของนายถึงได้พุ่งพรวดขึ้นมาขนาดนี้?”

“แถมนายยังเก่งกาจ มีความสามารถโดดเด่น ตรงกันข้ามกับชื่อเสียงของนายก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิงด้วย?”

หลินหว่านชิงถามด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ

“ฉัน...ฉันพูดไม่ได้...”

ฉินหมิงอ้าปากพะงาบ ๆ แต่สุดท้ายก็ไม่เปล่งเสียงออกไป

ถ้าตอนนี้เขาอยู่กับหลินหว่านชิงเพียงลำพัง เขาอาจจะสารภาพกับเธอและบอกเธอเรื่องที่ตัวเองบ่มเพาะมรรคาแห่งเต๋า รวมถึงเรื่องมรดกที่เขาได้รับมาด้วย

แต่ตอนนี้ นายท่านหลินและหลินเถิงฮุ่ยกำลังเฝ้าดูเขาด้วยสายตากระตือรือร้น แถมยังเต็มไปด้วยความเกลียดชังต่อเขาอีกต่างหาก

แม้ว่าเขาจะบอกความลับของตัวเอง ก็ไม่แน่ว่านายท่านหลินและหลินเถิงฮุ่ยจะเชื่อ

ที่แย่ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ ถ้าข่าวนี้หลุดไปถึงหูคนนอก มันเท่ากับเป็นการรนหายที่ตายอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

นี่ไม่เป็นผลดีต่อเขาสักนิด!

“พูดไม่ได้เหรอ?”

“ฉินหมิง ฉันให้โอกาสกับนายแล้ว ในเมื่อนายไม่เต็มใจที่จะอธิบาย ถ้างั้นอย่ามาโทษว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน!”

ใบหน้าที่สวยงามของหลินหว่านชิงเปลี่ยนเป็นเย็นชา และการแสดงออกของเธอก็เย็นชามาก

“หว่านชิง ฉันมีความลำบากใจของตัวเอง ขอร้องล่ะอย่าบีบคั้นฉันได้ไหม?”

“สรุปก็คือ ฉันจริงใจต่อเธอ และความรู้สึกนี้ก็ไม่เคยเป็นเรื่องหลอกลวง ได้โปรดเชื่อฉัน…”

ฉินหมิงพูดอย่างจริงใจ

“นายไม่ยอมพูดอะไรสักคำ แล้วนายจะให้ฉันเชื่อนายได้ยังไง”