บทที่ 464

พอดี ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว!

อย่างไรก็ตาม ไม่มีอะไรที่แน่นอน!

เนื่องจากยาหลอมลมปราณนั้นล้ำค่ามากเกินไป ปัจจุบันในหมู่ขุมกำลังใหญ่ ๆ อุปสงค์มากกว่าอุปทานมาก ตระกูลใหญ่ทั้งหลายมีอยู่ในครอบครองเพียงแค่สองร้อยเม็ดเท่านั้น

ถ้าเกิดเธอไม่ระวังแล้วแพ้ขึ้นมา สุดท้ายจะเสียทั้งขุนเเละหมาก!

ค่าตอบแทนนี้หนักหนามากเกินไป ทำให้เธอตกอยู่ในสภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“ทำไม แค่ยาหลอมลมปราณระดับหนึ่งสองร้อยเม็ด พวกเธอก็เดิมพันไม่ได้เลยเหรอ?”

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ถ้างั้นฉันเปลี่ยนเงื่อนไขก็ได้!”

ลี่หย่งเจี๋ยพูดด้วยท่าทางยียวน

“เปลี่ยนเป็นเงื่อนไขอะไร?”

เฝิงรั่วซวงครุ่นคิด

ถ้าหากเงื่อนไขใหม่ของลี่หย่งเจี๋ยพอจะรับได้ง่ายกว่า เธออาจพิจารณายอมรับข้อเสนอของ

ลี่หย่งเจี๋ยจริง ๆ!

“คุณหนูใหญ่เฝิง เธอเป็นหนึ่งในสี่สาวงามของเมืองเจียงเฉิงของเรา เป็นคนรักในฝันของผู้ชายหลาย ๆ คน!”

“กับเธอที่ทั้งสวยและเซ็กซี่แบบนี้ คิดว่าผู้ชายปกติทั่วไปใครก็ยากที่จะอดใจไหว!”

“ถ้าหากฉันชนะ เธอมาอยู่เป็นเพื่อนฉันสักสองสามคืน ฉันเองก็อยากจะลิ้มรสสาวสวยที่เซ็กซี่แบบเธอจริง ๆ ไม่รู้ว่าจะอร่อยขนาดไหน...”

ลี่หย่งเจี๋ยพูดด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายมาก สายตาที่เร่าร้อนของเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าและรูปร่างที่สวยงามของเฝิงรั่วซวงอย่างกำเริบเสิบสาน ความโลภฉายชัดอยู่ในดวงตาของเขา

"พูดจาสวะ!"

“ปากสุนัขแน่นอนว่าพูดดี ๆ ไม่เป็น!”

“นายรนหาที่ตาย!”

เฝิงรั่วซวงโกรธจัด รวบรวมพลังมหาศาลไว้ที่ฝ่ามือแล้วซัดไปที่ลี่หย่งเจี๋ยอย่างรวดเร็ว

ลี่หย่งเจี๋ยเตรียมการป้องกันไว้นานแล้ว ร่างของเขากะพริบครั้งหนึ่ง จากนั้นก็เบี่ยงหลบการโจมตีของเฝิงรั่วซวงได้ทันเวลา

“เฝิงรั่วซวง หน้าตาเธออย่างกับนางจิ้งจอก ไม่ใช่ว่าไม่เคยนอนกับผู้ชายมาก่อนสักหน่อย มาแสร้งทำเป็นหญิงสาวบริสุทธิ์และสูงส่งต่อหน้านายน้อยคนนี้ไปทำไม”

“ตอนนี้ฉันมีทางเลือกให้เธอสองทาง เพิ่มยาหลอมลมปราณระดับหนึ่งมาให้เราสองร้อยเม็ด หรือไม่ก็..."

ลี่หย่งเจี๋ยยิ่งพูดก็ยิ่งหยาบคาย จงใจยั่วยุให้เฝิงรั่วซวงให้โกรธ