บทที่ 478

“คุณฉิน โปรดยกโทษที่ฉันพูดตรง ๆ

“ฉันได้ยินมาจากรั่วซวงและหลุนเอ๋อร์ว่าระดับการบ่มเพาะของคุณมาถึงขั้นขั้นสูงสุดระดับสวรรค์ประทานแล้ว ห่างจากระดับปรมาจารย์อีกไม่ไกลแล้ว”

“ด้วยอายุที่น้อยแบบนี้ แต่ระดับการบ่มเพาะกลับสูงมากขนาดนี้ คุณจะต้องมีอาจารย์ที่มีชื่อเสียงมากแน่ ๆ”

“ไม่ทราบว่าอาจารย์ของคุณเป็นใครและมีชื่อเสียงเรียงนามว่าอย่างไรเหรอ?”

เฝิงเจิ้นจี้ถามอย่างไม่ยอมตัดใจ

“นี่...”

ฉินหมิงสีหน้าลำบากใจมาก

เรื่องนี้เกี่ยวพันกับมรรคาแห่งเต๋าและความลับของเขา เขาย่อมไม่สามารถบอกเฝิงเจิ้นได้

เฝิงรั่วซวงเห็นสีหน้าที่ลำบากใจของฉินหมิง จึงเอ่ยแทรกขึ้นช่วยพูดแทนฉินหมิงว่า “พ่อคะ พ่อไม่ใช่เจ้าหน้าที่ตรวจสอบทะเบียนบ้านสักหน่อย จะถามมากขนาดนี้ไปทำไม”

“เอ่อ...เป็นฉันที่ล้ำเล้นแล้ว”

เฝิงเจิ้นยิ้ม แต่ในใจรู้สึกไม่มีความสุขเล็กน้อย

ฉินหมิงเป็นแขกที่ตระกูลเขาเชิญมา ปกติเขาย่อมไม่ถามคำถามอะไรแบบนี้

แต่คราวนี้แตกต่างออกไป

เมื่อคืนที่ผ่านมา เฝิงหลุนยกย่องความเป็นเลิศของฉินหมิงต่อหน้าเขา แถมยังพูดด้วยว่าฉินหมิงและเฝิงรั่วซวงนั้นเหมาะสมกันมาก สิ่งนี้กระแทกใจของเขาโดยตรง!

เนื่องจากลูกสาวเขาเคยถูกทำร้ายจิตใจอย่างหนักมาก่อน

เขาจึงกังวลเกี่ยวกับชีวิตแต่งงานของลูกสาวมาก

แม้ว่าฉินหมิงจะเป็นเพียงเด็กกำพร้า แต่เขายังอายุน้อยและมีอนาคตยาวไกล

เขารู้สึกว่าฉินหมิงเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมมากจริง ๆ

อย่างไรก็ตาม เขาต้องการค้นหารายละเอียดที่เกี่ยวกับอาจารย์ของฉินหมิง เพื่อปกป้องไม่ให้ลูกสาวของเขาถูกทำร้ายเป็นครั้งที่สอง

น่าเสียดายที่ฉินหมิงปิดปากเงียบ ไม่ยอมพูดมากกว่านี้ สิ่งนี้ทำให้เขาผิดหวังมาก

“หลุนเอ๋อร์ ตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว แกไปจัดการเตรียมมื้อกลางวันเถอะ จำไว้ว่าต้องรับรองคุณฉินอย่างเหมาะสม”

เฝิงเจิ้นบังคับขับไล่ความไม่พอใจในใจออกไปแล้วหันไปสั่งลูกชายของตัวเอง

เดิมทีเขายังกระตือรือร้นอยู่บ้าง แต่ทัศนคติของเขาที่มีต่อฉินหมิงค่อย ๆ เย็นชาลงมาก

ตอนนี้เอง ก็มีเสียงฝีเท้าหนึ่งดังขึ้นอย่างรวดเร็ว

ชายชราคนหนึ่งซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นพ่อบ้านรีบวิ่งเข้ามาจากด้านนอกด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“ลุงหู นายเป็นอะไรไป?”