บทที่ 481

“ผมคิดว่าให้เขารักษาคงจะเหมาะกว่า!”

เฝิงเจิ้นกล่าวอย่างเรียบเฉย

แม้ว่าเขาจะไม่เชื่อในทักษะทางการแพทย์ของฉินหมิง แต่เมื่อพิจารณาว่าฉินหมิงเป็นแขกของพวกเขาและมีความตั้งใจดี เขาจึงปฏิเสธอย่างอ้อม ๆ

“แต่…”

ฉินหมิงยังคงลังเล

“ไม่ต้องแต่แล้ว!”

“เอาเป็นว่าคุณควรถอยไปก่อน อย่าทำให้การรักษาของหมอชุยเสียเวลา!”

เฝิงเจิ้นโบกมือ น้ำเสียงเขาดูเหลืออดขึ้นมาแล้ว

“ก็…ได้ครับ”

ฉินหมิงถอนหายใจพลางถอยออกมา จากนั้นหมอชุยก็ก้าวไปข้างหน้าหยิบเครื่องมือแพทย์ต่าง ๆ ออกมา และเริ่มทำการตรวจคุณผู้หญิงเฝิงตามปกติ

“ในเมื่อวันนี้ลุงเฝิงมีเรื่องต้องทำ ผมคงไม่อยู่รบกวนแล้ว”

“ผมขอตัวกลับก่อน”

ฉินหมิงยกมือคำนับกล่าวคำอำลา

ถึงอย่างไรเฝิงเจิ้นก็ไม่เชื่อในทักษะทางการแพทย์ของเขา ดังนั้นจึงดูเหมือนไม่มีความจำเป็นอะไรที่เขาต้องอยู่ต่อ

“เดี๋ยว!”

“ฉินหมิง ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคุณที่จะมาที่บ้านของเราสักครั้ง หากคุณจากไปแบบนี้โดยยังไม่ได้กินข้าวกลางวัน ก็จะดูเหมือนว่าพวกเราละเลยคุณมากเกินไป”

เฝิงรั่วซวงรีบห้ามอย่างรวดเร็ว

เมื่อวานนี้ฉินหมิงช่วยให้เธอได้รับความยุติธรรมด้วยตัวเอง เธอจดจำความเมตตานี้ไว้ในใจเสมอ แต่ไม่มีได้เวลาขอบคุณฉินหมิงอย่างเหมาะสม ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่ต้องการให้ฉินหมิงจากไป

“ใช่!”

“คุณชายฉิน ฉันเพิ่งให้คนเตรียมอาหารกลางวันไว้ คงไม่เสียเวลาสักเท่าไรหากคุณจะกลับไปหลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จแล้ว”

เมื่อพูดจบประโยค เฝิงหลุนชะงักชั่วคราวและกล่าวเสริมว่า “นอกจากนี้ หมอชุยเป็นแพทย์แผนตะวันตกและคุณก็เป็นแพทย์แผนจีน ทั้งสองคนมีจุดเด่นในตัวเอง”