บทที่ 5

“คุณหม่า ดิฉันต้องขออภัยด้วย ตามกฎหมายนั้นการแต่งงานมีระยะเวลาให้ไตร่ตรองการหย่าร้างหนึ่งเดือนค่ะ”

“และสามีของคุณไม่มีบัตรประจำตัวประชาชน ดังนั้นเราจึงไม่สามารถดำเนินการหย่าร้างให้คุณได้ในทันที...”

พนักงานหญิงคนหนึ่งอธิบายอย่างสุภาพมากและคืนเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการหย่าร้างทั้งหมดให้กับหม่าลู่

“เพ้อเจ้อ! จะหย่าแล้วให้ไตร่ตรองอะไรกัน?”

“ไปเรียกนายอำเภอมาให้เขาจัดการทันที!”

ซุนกวนฉงทุบโต๊ะและตะคอกด้วยความโกรธ

“คุณคะ แต่ทางเราต้องปฏิบัติตามระเบียบ...”

เจ้าหน้าที่หญิงสีหน้าไม่สู้ดีนัก แต่เธอก็ยังปฏิบัติอย่างสุภาพ

“คุณอย่าทำแบบนี้กับดิฉันนะคะ”

“ฉันบอกให้เรียกนายอำเภอมา เธอหูหนวกหรือไง!”

ซุนกวนฉงตะคอกใส่อย่างเย่อหยิ่ง

ที่นี่ก็วุ่นวายไม่น้อย และผู้คนมากมายที่มาทำเรื่องก็อดมองด้วยความแปลกใจไม่ได้

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นคนก่อเรื่องในอำเภอ

ในตอนนั้น เจ้าหน้าที่ระดับสูงของอำเภอเองก็ได้รับการแจ้งเช่นกัน ชายวัยกลางคนร่างอ้วนท้วนเล็กน้อยก็รีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา

"ที่แท้คุณซุนนี่เอง..."

“คุณซุนใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ เสี่ยวผิงไม่รู้จักคุณ เธอไม่ได้ตั้งใจโต้เถียงคุณ ได้โปรดยกโทษให้ด้วย…”

ชายวัยกลางคนยิ้มขอโทษ จากนั้นเขาก็หันกลับมาดุเจ้าหน้าที่หญิงว่า "เสี่ยวผิง เธอรู้ไหมว่านี่คือใคร เขาเป็นลูกชายคนโตของบริษัทซุนกรุ๊ป ทำไมยังไม่รีบขอโทษอีก!”

“บริษัทซุนกรุ๊ป?”

ทุกคนรอบข้างต่างประหลาดใจ

บริษัทซุนกรุ๊ป เป็นธุรกิจที่เพิ่งเริ่มต้นมีชื่อเสียงในเมืองเจียงเฉิน มีสินทรัพย์รวมประมาณสี่ถึงห้าพันล้านบาท เป็นบริษัทที่มั่งคั่งและทรงอำนาจ คนทั่วไปไม่กล้าที่จะมีเรื่องด้วย

“คุณซุนขออภัยด้วยค่ะ ดิฉันผิดไปแล้ว โปรดยกโทษให้ดิฉันด้วย…”

เสี่ยวผิงตกใจมากจนเธอรีบลุกขึ้น และโค้งคำนับซุนกวนฉงเพื่อขอโทษ

ซุนกวนฉงรู้สึกพึงพอใจ ในขณะเดียวกันเองเขาก็เพลิดเพลินไปกับสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงจากทุกคนรอบตัวเขา

“นายอำเภอหลิว รีบไปดำเนินการเรื่องหย่าให้ผู้หญิงของผมให้เสร็จเร็ว ๆ ทีเถอะ แล้วไปเอาทะเบียนสมรสสำหรับเราสองคนมาด้วย!”

“ครับ ผมจะรีบทำทันที”

ชายวัยกลางคนยิ้มอย่างยินดีและรีบดำเนินการขั้นตอนการหย่าร้างของฉินหมิงและหม่าลู่ รวมถึงทะเบียนสมรสของหม่าลู่และซุนกวนฉง

“ที่รัก เท่มากเลยค่ะ!”

"ฉันชอบจริง ๆ!"

หม่าลู่แนบตัวเข้าไปในอ้อมแขนของซุนกวนฉงและพูดอย่างภาคภูมิใจ ดูเหมือนนกตัวน้อยน่ารักน่าเอ็นดู

สำหรับการแสดงโอ้อวดของซุนกวนฉงต่อหน้าผู้คน ทำให้เธอและหลี่เหอหลานได้หน้าไปด้วย

“ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน ถึงได้ใกล้ชิดคุณชายบริษัทซุนกรุ๊ปได้!”

“เธอโชคดีมาก!”

…

ทุกคนรอบอดมองหม่าลู่อย่างอิจฉาไม่ โดยเฉพาะหญิงสาวบางคนที่สีหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉา

หม่าลู่รู้สึกมีหน้ามีตามาก เธอหัวเราะคิกคัก เพราะทุกอย่างราบรื่นไปตามต้องการ!

ในทางตรงกันข้าม ทุกคนตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าฉินหมิงถูกซุนกวนฉงแย่งภรรยา ทุกคนมองฉินหมิงด้วยสายตาแปลกประหลาด ทั้งแสดงความสงสาร ดูถูก และเวทนาอย่างมาก

สิ่งนี้ยิ่งทำให้ฉินหมิงรู้สึกอับอายมากยิ่งขึ้น จนแทบอยากเอาหน้าแทรกแผ่นดินหนี!

หลังจากได้รับใบหย่าแล้ว

สีหน้าของฉินหมิงแย่มาก เขากำลังจะไป จู่ ๆ ซุนกวนฉงก็หยุดเขาไว้

“จะไปไหน? มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!”

ซุนกวนฉงยิ้มอย่างเหยียดหยาม

สีหน้าของฉินหมิงจริงจังขึ้นมา "คุณคิดจะทำอะไร?"

"ว่ามาสิ?"