บทที่ 510

“คุณซู คุณคงลืมอีกแล้ว ว่านี่คือเมืองหลัวไห่ ไม่ใช่เมืองเจียงเฉิงของคุณ!”

“ดังคำกล่าวที่ว่า มังกรที่แข็งแกร่งไม่สามารถปราบงูดินในท้องถิ่นได้ ไม่ว่าตระกูลซูของคุณจะแข็งแกร่งแค่ไหน จะมีผู้มีฝีมือกี่คน อยู่ที่นี่คุณก็ทำอะไรผมไม่ได้!”

ไช่เม่ายิ้มอย่างดูถูก

ความปรารถนาในใจของเขาส่งเสียงดังมาก ขอแค่เขาถ่ายวิดีโอและภาพถ่ายอนาจารของซูซินเหยาได้ มันจะเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขาที่จะบังคับซูซินเหยาตกลงให้ความร่วมมือ

ส่วนซูซินเหยาจะตอบโต้ในภายหลังหรือไม่ เขาไม่กังวล ด้วยวิดีโอและรูปภาพอนาจารที่อยู่ในมือ ตราบใดที่เขาใช้กลอุบายบางอย่าง เขารับประกันว่าจะพิชิตซูซินเหยาได้อย่างง่ายดาย!

จากนี้ไปซูซินเหยาจะกลายเป็นชู้รักของเขา และเธอจะไม่มีวันหนีจากเงื้อมมือของเขาได้!

“คุณมัน…เลว!”

ซูซินเหยาโกรธมากจนตัวสั่นไปหมด ในหัวใจของเธอก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“ไช่เม่า แกมันเป็นสัตว์ร้ายที่มีหน้าเป็นมนุษย์และมีหัวใจเป็นสัตว์ หากแกกล้าทำร้ายซินเหยา ฉันจะไม่มีวันปล่อยแกไปไปแน่!”

เจี่ยงฉินจ้องมองด้วยความโกรธ

ในฐานะผู้หญิงที่เป็นชนชั้นสูงที่ร่ำรวย ในอดีตเธอเคยเห็นเรื่องสกปรกมามากมาย

หากไช่เม่านอกใจ หรือแม้แต่เลี้ยงดูผู้หญิงคนอื่น เธอก็คงจะเมินเฉย

แต่ซูซินเหยาเป็นเพื่อนซี้ของเธอมาหลายปีแล้ว หากไช่เม่ากล้าล่วงเกินซูซินเหยา เธอจะไม่มีวันนั่งดูอยู่เฉย ๆ !

“ฉินฉิน ไม่ต้องกังวล!”

“วางใจได้เลย ฉันจะปรนเปรอเธอและคุณซูด้วยกันในภายหลัง ให้เธอทั้งคู่ได้รับความโปรดปรานเท่า ๆ กัน และฉันสัญญาเลยว่าจะไม่ลำเอียงเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง!”

ไช่เม่าหัวเราะเสียงดังด้วยสีหน้าตื่นเต้นราวกับว่าเขาได้กลืนกินซูซินเหยาและเจี่ยงฉินไปแล้ว

“ไช่เม่า เร็วเกินไปไหมที่คุณจะมีความสุขตอนนี้?”

“แม้ว่าซินเหยาจะถูกมันดอกลำโพงเล่นงาน แต่ผมก็ยังปลอดภัย”

“ตราบใดที่ผมยังอยู่ที่นี่ อย่าได้คิดแม้แต่จะทำร้ายเธอแม้แต่ปลายเส้นผม!”

ฉินหมิงพูดอย่างเย็นชา

เนื่องจากตัวไช่เม่าดื่มไวน์ด้วย เขาจึงใส่ดอกลำโพงแค่ในเครื่องดื่ม ไม่มียาในอาหารและไวน์ ดังนั้น