บทที่ 52

ฉินหมิงสูดหายใจลึก ๆ ที่นี่อุดมไปด้วยพลังวิญญาณมากกว่าในคฤหาสน์หลายเท่าและเหมาะสำหรับการฝึกฝนเพิ่มพลังอย่างที่คิดเอาไว้เมื่อเช้าเลย

หลังจากนั้นเขาก็เจอพื้นที่เปิดโล่งสะอาดสะอ้านจึงเริ่มนั่งขัดสมาธิกับพื้นแล้วเริ่มการฝึกฝน

พลังวิญญาณในคฤหาสน์ช่างแสนเบาบาง เขาต้องใช้เวลาเกือบทั้งคืนเพื่อฝึกฝนเพิ่มพลังของทั้งสัปดาห์

พลังวิญญาณอันมหาศาลของที่นี่ทำให้ผลการฝึกฝนเพิ่มพลังเป็นไปอย่างยอดเยี่ยม เขาฝึกฝนเพิ่มพลังของทั้งสัปดาห์เสร็จสิ้นในเวลาเพียงแค่สองชั่วโมงเท่านั้น

เมื่อเห็นว่ายังหัวค่ำอยู่ ฉินหมิงจึงจดจ่ออยู่กับการฝึกฝนเพิ่มพลังจนกระทั่งห้าหกโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น ยามที่ท้องฟ้าสว่างแล้ว เขาถึงได้หยุดมือแล้วลุกขึ้น

"หลังจากการฝึกฝนเมื่อคืนนี้ พลังของฉันก็ดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นและพลังฝึกฝนของฉันก็อยู่ไม่ห่างจากระดับหลอมรวมปราณขั้นกลางแล้ว"

ฉินหมิงกำหมัดแน่นแล้วสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณในร่างกาย จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าตื่นเต้นออกมาบ้าง

เขาเหลียวมองไปรอบ ๆ ก็เห็นหินก้อนใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล เขาเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วใช้พลังวิญญาณในร่างชกหินก้อนใหญ่

ตู้ม!

เกิดเสียงดังสนั่นแล้วหินก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ

"น่าทึ่งชะมัดเลย!"

ฉินหมิงสูดหายใจ เขาไม่คาดคิดว่าหลังจากการฝึกฝนเพียงแค่สองชั่วโมง เขาจะมีพลังพอที่จะชกหินให้แตกได้แล้ว

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นยิ่งนักและตั้งหน้าตั้งตารอคอยหนทางการฝึกฝนเพิ่มพลังในภายภาคหน้าของตนเอง

เมื่อออกไปจากบริเวณหลังเขาแล้ว

ตรงเชิงเขาอันเป็นสวนสาธารณะที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอันหรูหราครบครัน

ในยามนี้มีผู้คนมากมายกำลังออกกำลังกายอยู่ในสวนสาธารณะ อาทิเช่น ผู้สูงอายุที่กำลังรำไท้เก๊กและคนหนุ่มสาวที่กำลังวิ่งออกกำลังกาย ฯลฯ

ผู้ที่มาออกกำลังกายแต่เช้าเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นผู้ที่อาศัยอยู่ในเขตหูหลงวิลล่า พวกเขาออกมากันแต่เช้าตรู่เพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์และออกกำลังกายเพื่อเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกาย

"อ๊ะ มีคนเป็นลม!"

ขณะที่ฉินหมิงเดินผ่านสวนสาธารณะ จู่ ๆ ก็มีร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นห่างออกไปไม่ไกล

ชายชราวัยเจ็ดสิบกว่าปีล้มลงกับพื้น สีหน้าซีดขาวพร้อมขมวดคิ้วและหายใจลำบาก ดูเหมือนว่าเขาจะหมดสติเพราะอาการป่วยที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน