บทที่ 522

“คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ฉันไม่สนใจ!”

เจิ้งอวี่เยาะเย้ย

“ไม่หรอก คุณจะสนใจแน่!”

ฉินหมิงกล่าวอย่างเรียบเฉย

“ไอ้น้อง หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว ฉันขอเตือนแกนะ ไสหัวไปให้พ้นจากนายน้อยของเราเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นอย่ามาหาว่าฉันทำตัวหยาบคาย!”

ลูกน้องที่อยู่ด้านหลังเจิ้งอวี่ต่อว่าอย่างดุดัน ทันใดนั้นพลังอันกล้าแกร่งก็ระเบิดออกมาจากร่างกายของเขาแผ่มายังฉินหมิง

เขาแข็งแกร่งระดับปรมาจารย์จริง ๆ ด้วย!

ท่าทางของฉินหมิงเปลี่ยนไป ด้วยรัศมีภายนอกของคู่ต่อสู้ เขาสังเกตเห็นว่าพลังยุทธ์ของอีกฝ่ายอยู่ระดับปรมาจารย์ขั้นต้นแล้ว

แต่เขาก็ไม่ถอยพลางพูดอย่างสงบว่า “คุณชายเจิ้ง หากดูไม่ผิดบาดแผลบนร่างกายของคุณสาหัสมากจนเกรงว่าจะรักษาชีวิตไว้ไม่ได้!”

ทันทีที่คำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา มันก็เหมือนกับระเบิดที่ทำให้ทุกคนรอบตัวเขาฮือฮาทันที

“พ่อหนุ่มคนนั้นคือใคร?”

“ตอนนี้เขาไม่เพียงแต่ต่อต้านคุณชายเจิ้งเท่านั้น แต่เขากล้าสาปแช่งคุณชายเจิ้งด้วย?”

“ในความคิดเห็นของฉัน เขาคงเหนื่อยที่จะมีชีวิตอยู่แล้ว!”

“ใช่ เด็กคนนี้ดูหน้าไม่คุ้นเลย เหมือนเขาจะไม่ใช่สมาชิกของตระกูลใหญ่ในเมืองหลัวไห่ของเรา ไม่รู้ว่าเขามาจากไหน”

.…..

ทุกคนพูดแดกดันฉินหมิงพลางมองดูฉินหมิงราวกับว่ากำลังมองคนโง่

“ไอ้น้อง เแกกล้าสาปแช่งนายน้อยของฉัน รนหาที่ตายซะแล้ว!”

ลูกน้องชายสองคนของเจิ้งอวี่โกรธมาก พวกเขายกฝ่ามือขึ้นจะโจมตีฉินหมิงด้วยฝ่ามือเดียว

“เดี๋ยว!”

เจิ้งอวี่ยื่นมือออกไปเพื่อหยุดการโจมตีของชายทั้งสอง จากนั้นเขาก็หันไปมองที่ฉินหมิงและพูดด้วยสีหน้าเศร้าหมองว่า “ไอ้หนุ่ม ปัญหามาจากปากของนาย จะมาพูดอะไรพล่อย ๆ แบบนั้นไม่ได้ ไม่อย่างนั้นฉันรับประกันได้เลยว่านายจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายยังไง!”

“คุณชายเจิ้ง ผมไม่ได้พูดพล่อย ๆ นะ คุณเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ!”

“ขอพูดตามตรงเลยว่าจริง ๆ แล้วผมพอจะมีความรู้เกี่ยวกับการแพทย์แผนจีนอยู่บ้าง อาการในปัจจุบันของคุณไม่ได้ร้ายแรงเท่าไร ผมสามารถรักษาคุณได้”