บทที่ 531

ด้วยวัยของเจิ้งอวี่ เขาสามารถบรรลุสิ่งนี้ได้ เรียกได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งในหมู่คนรุ่นใหม่ของเมืองหลัวไห่แล้ว!

แม้ว่านายท่านเจิ้งจะเคยผ่านคลื่นลมและพายุฝนมาหลายครั้ง เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นเล็กน้อย และรู้สึกภาคภูมิใจในตัวหลานชายของเขา!

“น้องเจ๋อ ฉันเตือนนายไปเมื่อกี้นี้แล้วนะว่าระดับการบ่มเพาะของฉันเพิ่งจะทะลวงเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ได้ไม่นาน ยังควบคุมพลังได้ไม่เต็มที่”

“ครั้งนี้ฉันไม่ทันระวังเลยเผลอลงมือหนักเกินไป ทำร้ายนายเข้า นายก็อย่าโทษฉันเลย”

เจิ้งอวี่หันไปมองเจิ้งเจ๋อแล้วยิ้มอย่างลุแก่โทษ

“พี่…”

สีหน้าของเจิ้งเจ๋อดูน่าเกลียด แต่เขาก็ไม่อาจโต้แย้งได้

ท้ายที่สุด เป็นเขาเองที่เสนอให้มีการประลองขึ้น เจิ้งอวี่เตือนเขาล่วงหน้าแล้ว ตอนนี้เขาตกอยู่ในสถานการณ์นี้ แม้จะรู้สึกขมขื่นในใจ แต่ก็ทำได้เพียงกัดฟันและกลืนมันลงไปเท่านั้น!

“เจิ้งอวี่ แกไม่ต้องมาเสแสร้งหรอก!”

“ในเมื่อระดับการบ่มเพาะของแกไปถึงระดับปรมาจารย์แล้ว เมื่อสักครู่นี้แกปลดปล่อยพลังออกมาเพื่อพิสูจน์ความแข็งแกร่งของตัวเองก็ได้แล้วนี่นา!”

“แต่แกกลับจงใจแสร้งทำเป็นเห็นด้วยกับการประลอง เสี่ยวเจ๋อถึงได้เผลอตกหลุมพรางของแก!”

เจิ้งเต๋อผิงตะโกนอย่างโกรธมาก ก้าวขึ้นไปข้างหน้าเพื่อช่วยประคองลูกชายให้ลุกขึ้นจากพื้น

“ผมจงใจแล้วจะยังไงล่ะ”

“ลุงรอง ไม่รู้ว่าเจิ้งเจ๋อไปได้ยินเกี่ยวกับการสูญเสียระดับการบ่มเพาะของผมมาจากที่ไหน เขาวิ่งไปหาคุณปู่แล้วพาปู่มาที่นี่เพื่อก่อความวุ่นวาย กระทั่งคิดจะบีบผมจนถึงตาย!”

“เมื่อสักครู่นี้ผมแค่สั่งสอนและลงโทษเขาเล็กน้อย นับว่าเมตตาต่อเขามากแล้ว!”

สีหน้าของเจิ้งอวี่เปลี่ยนเป็นเย็นชา ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วเขาจึงฉีกหน้ากันไปเลย

“แก...บัดซบ!”

เจิ้งเต๋อผิงโกรธจัด

“เจ้ารอง สิ่งที่อวี่เอ๋อร์พูดนั้นถูกต้องแล้ว ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเสี่ยวเจ๋อ แกไม่สามารถ

ตำหนิอวี่เอ๋อร์ได้!”

นายท่านเจิ้งกล่าวอย่างใจเย็น เรียกร้องความเป็นธรรมแทนเจิ้งอวี่หนึ่งประโยค

ใบหน้าของเจิ้งเต๋อผิงเปลี่ยนเป็นสีเขียวสลับแดง เพียงแต่พ่อของเขาได้พูดออกมาแล้ว เขาจึงทำอะไรไม่ได้เลย