บทที่ 542

“คุกเข่าลงและขอโทษ? นี่เป็นไปไม่ได้!”

“เจิ้งอวี่ แม้ว่าตระกูลเจิ้งของพวกนายจะเป็นหนึ่งในสามตระกูลหลักของเมืองหลัวไห่ แต่ตระกูลไช่ของเราก็ไม่ได้เหยียบหัวกันได้ง่าย ๆ!”

“ฉันขอแนะนำว่าให้นายพอแค่นี้ อย่ารังแกกันมากเกินไปนัก!”

สีหน้าของไช่หงเซินเปลี่ยนเป็นเย็นชา

ท้ายที่สุดแล้วตระกูลไช่ก็เป็นตระกูลที่ทรงพลังอันดับต้น ๆ ของเมืองหลัวไห่ ไม่ว่าจะเป็นในแง่ของความแข็งแกร่งหรือรากฐาน แน่นอนว่าด้อยกว่าตระกูลเจิ้งเพียงเล็กน้อย ช่องว่างระหว่างทั้งสองตระกูลก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น

เขาสามารถก้มหน้ายอมรับความพ่ายแพ้ต่อเจิ้งอวี่ แต่จะไม่คุกเข้าก้มหัวให้กับเจิ้งอวี่อย่างเด็ดขาด!

“ก็ฉันจะรังแกคนมากเกินไปแบบนี้ แกจะทำอะไรฉันได้!”

“คุณฉินและคุณหนูซูล้วนเป็นคนของเมืองเจียงเฉิง อำนาจของพวกเขาไม่ได้อยู่ในเมืองหลัวไห่ เมื่อสักครู่นี้แกอาศัยอำนาจของตระกูลไช่เพ้อฝันคิดอยากรังแกทั้งสองคน ในตอนนั้นทำไมแกถึงไม่คิดว่าตัวเองรังแกคนมากเกินไปล่ะ!”

เจิ้งอวี่กล่าวด้วยสีหน้าเยาะเย้ย

“เจิ้งอวี่ ฉันไม่มีอารมณ์มาต่อปากต่อคำกับนาย!”

“สรุปก็คือ เห็นแก่หน้าของนาย เรื่องนี้ถือว่าจบลงแค่นี้ ฉันขอตัวก่อน!”

ไช่หงเซินแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา พับแขนเสื้อและเดินจากไป

“คิดจะไปงั้นเหรอ?”

“จะง่ายขนาดนั้นได้ยังไง!”

เจิ้งอวี่หัวเราะเยาะ ร่างนั้นไหววูบอย่างรวดเร็วแล้วไปขวางอยู่ตรงหน้าไช่หงเซิน

“เจิ้งอวี่ นายคิดจะเอายังไงกันแน่”

สีหน้าของไช่หงเซินมืดครึ้มและน่าเกลียดอย่างถึงที่สุด

“ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย คุกเข่าลงและก้มหัวขอโทษคุณฉินและคุณหนูซูซะ ไม่อย่างนั้น วันนี้แกอย่าได้คิดที่จะไปจากที่นี่แม้แต่ก้าวเดียว!”

เจิ้งอวี่พูดอย่างเย็นชาและเย่อหยิ่ง

“ฮ่าฮ่า…”

“เจิ้งอวี่ แม้ว่าระดับการบ่มเพาะของนายจะไปถึงขั้นสูงสุดระดับสวรรค์ประทานเร็วกว่าฉันสองปี แต่นายก็อยู่เหนือกว่าฉันเพียงเล็กน้อย ในแง่ของความแข็งแกร่ง นายไม่ได้แกร่งไปกว่าฉันสักเท่าไหร่เลย!”

“คิดจะรั้งฉันไว้ที่นี่ เกรงว่านายยังไม่มีความสามารถนั้น!”

ไช่หงเซินหลุดหัวเราะอย่างโกรธจัด