บทที่ 549

ขณะที่ฉินหมิงกำลังแอบเสียใจ ดวงตาของซูห่าวก็สว่างวาบ เขาพูดขึ้นด้วยสีหน้าตื่นเต้นว่า

“คุณฉิน นี่ก็คือยาปราณแท้ที่จะช่วยให้ผมทะลวงเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ได้ใช่ไหมครับ?"

“เปล่า นี่เป็นยาตัวอื่น ไม่ใช่ยาปราณแท้”

ฉินหมิงส่ายหัวแล้วพูด

“ไม่ใช่ยาปราณแท้เหรอ…”

ซู่หาวรู้สึกผิดหวังมาก ราวกับถูกน้ำเย็นราดลงบนศีรษะ รู้สึกหมดความกระปรี้กระเปร่าในทันใด

“คุณชายใหญ่ซู คุณไม่ต้องกังวลไป ผมจะหลอมยาปราณแท้ในชุดถัดไปนี้แหละ!”

ฉินหมิงปลอบใจเขาด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็หยิบขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวออกมา แล้วใส่ยาสร้างรากฐานทั้งหกเม็ดลงไป

มูลค่าของยาสร้างรากฐานเหล่านี้สูงกว่ายาปราณแท้ ต่อให้เขาคนเดียวไม่อาจใช้ครบทั้งหมด เขาก็ไม่มีทางทิ้งมันไปอย่างไร้ประโยชน์

เก็บไว้ก่อน เผื่อได้ใช้งานในอนาคต!

จากนั้น ฉินหมิงก็ทำความสะอาดเตาหลอมยา โยนตัวยาหลักที่เหลือลงไปและเริ่มหลอมยาปราณแท้

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว

ในที่สุดฉินหมิงก็ประสบความสำเร็จ เม็ดยาปราณแท้ทั้งหมดยี่สิบสองเม็ดถูกหลอมออกมาแล้ว

หากอิงจากสถานการณ์ของยาหลอมลมปราณ ตัวยาหลักหนึ่งตัวสามารถหลอมยาหลอมลมปราณได้มากกว่าหนึ่งร้อยยี่สิบเม็ด

อย่างไรก็ตาม โสมป่าที่อยู่ตรงหน้าเขานี้มีอายุมากกว่าห้าร้อยปี แต่กลับหลอมยาสร้างรากฐานออกมาได้เพียงหกเม็ดและหลอมยาปราณแท้ได้เพียงยี่สิบสองเม็ดเท่านั้น

จากสิ่งนี้ เห็นได้ชัดเลยว่ายาสร้างรากฐานและยาปราณแท้ล้ำค่ามากเพียงใด!

“นี่ก็คือยาปราณแท้เหรอ? เยี่ยมมาก!”

ซู่หาวรู้สึกตื่นเต้นมาก หยิบยาปราณแท้ เตรียมจะกลืนมันลงไปทันที

“พี่คะ เดี๋ยวก่อน!”

ซูซินเหยาเอื้อมมือไปคว้ายาปราณแท้จากในมือของซู่หาว

“ซินเหยา เธอกำลังทำอะไร?”

ซูห่าวสะดุ้ง มองไปที่น้องสาวด้วยความสับสน

“พี่คะ อย่าเพิ่งกินยาปราณแท้ในตอนนี้ ฉันยังมีแผนอื่น”

ซูซินเหยาพูดด้วยรอยยิ้มขี้เล่น

“แผนอะไร?”