บทที่ 7

เพียะ!

เสียงตบดังขึ้น หลินหว่านชิงยกมือขึ้นตบหน้าหม่าลู่อย่างแรง

“นังสารเลว แกกล้าตบฉัน ฉันจะสู้กับแก…”

หม่าลู่กุมแก้มตัวเอง ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เธอแยกเขี้ยวกางมือจะตบหลินหว่านชิง

หลินหว่านชิงตอบสนองอย่างรวดเร็ว และตบหลังมือสวนหม่าลู่กลับอย่างแรง

หม่าลู่ไม่เคยเจอความอัปยศอดสูเช่นนี้มาก่อน เธอเดินโซเซและร้องไห้กับซุนกวนฉง “ที่รักคะ นังแพศยานี่มันตบฉัน คุณต้องเอาคืนให้ฉันนะคะ!”

“เอาคืนกับผีน่ะสิ!”

ซุนกวนฉงโกรธจัดและตบหม่าลู่จนล้มลงกับพื้น

หม่าลู่ที่ถูกตบอึ้งไม่อยากเชื่อเลย "ที่รัก ฉันขอให้คุณเอาคืนให้ ทำไมคุณถึงตบฉันล่ะ?"

“ฉันจะตบเธอนี่แหละ!”

“เธอรู้ไหมว่านี่คือใคร หล่อนก็คือหลินหว่านชิง คุณหนูใหญ่ตระกูลหลิน!”

“เธอจะทำลายตระกูลซุนของเรารึไง!”

ซุนกวนฉงด่าอย่างโกรธเคือง

หม่าลู่ตกตะลึงแทบไม่ได้สติ จากนั้นเธอก็ตระหนักว่าตนประสบปัญหาใหญ่

ตระกูลซุนเป็นเพียงตระกูลใหม่ที่ร่ำรวยในเมืองเจียงเฉิน มีอิทธิพลเป็นแค่อันดับสอง ถือว่ายังห่างไกลจากตระกูลอันดับหนึ่งอย่างตระกูลหลินมากนัก

ไม่ต้องพูดถึงเธอเลย แม้ว่าพ่อของซุนกวนฉงจะมาด้วยตัวเอง เขาก็คงไม่กล้าหาเรื่องหลินหว่านชิง!

“คุณหลิน นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด โปรดใจเย็นลงก่อน…”

ซุนกวนฉงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว และโค้งตัวยิ้มขอโทษกับสิ่งที่เกิดขึ้น

“เข้าใจผิด?”

“ฉันไม่เห็นว่ามันเป็นการเข้าใจผิดนะ!”

หลินหว่านชิงแค่นหัวเราะออกมา แล้วสั่งบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างหลังเธอ "หัวหน้าหลิว คนพวกนี้รังแกเพื่อนของฉัน ช่วยฉันสั่งสอนพวกเขาหน่อยสิ!"

“ถ้าฉันไม่สั่งห้ามหยุด ใครก็อย่าหยุดมือทั้งนั้น!”

"ครับ!"

บอดี้การ์ดหลายคนรับคำสั่งเข้าล้อมซุนกวนฉง และบอดี้การ์ดสองคนของเขาทันที

หม่าลู่เป็นผู้หญิง และหลินหว่านชิงเองก็เพิ่งตบเธอสองทีระบายอารมณ์ไปแล้ว

ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน หลินหว่านชิงจึงไม่ได้ยุ่งกับเธออีก

แต่ซุนกวนฉงและบอดี้การ์ดทั้งสองไม่มีโชคเช่นนั้น บอดี้การ์ดทั้งหกคนของหลินหว่านชิงล้อมทั้งสามไว้ตรงกลาง แล้วทั้งเตะต่อยพวกเขาอย่างไร้ความปรานี!