บทที่ 74

“ผมให้ 100 ล้าน!”

เศรษฐีเบอร์หนึ่งได้ร่วมวงประมูลด้วย

“ผม 110 ล้าน!”

เศรษฐีอีกคนไม่สามารถอดกลั้นได้อีกต่อไป จึงเข้าร่วมในสนามรบนี้ด้วย

…

ซุนกวงฉงโกรธแทบจะทนไม่ไหว นี่เป็นหินของเขา ทำไมมันเป็นการประมูลไปได้ล่ะ? เดิมที่เขาครุ่นคิดอยู่ว่าจะยอมแพ้ดีหรือไม่ แต่ตอนนี้มีเศรษฐีหลายคนเข้าร่วมแย่งประมูล เขายิ่งมั่นใจมากขึ้นว่าหินหยกนี้จะต้องมีสิ่งล้ำค่าอยู่แน่นอน เขาจึงไม่ลังเลใจอีกต่อไปแล้วรีบเพิ่มเงิน “ผมให้ 120 ล้าน!”

“ผมให้ 130 ล้าน!”

ฉินหมิงยังคงเพิ่มราคาต่อไป

เมื่อเห็นว่าฉินหมิงมีความเด็ดขาดมากขนาดนี้ เศรษฐีหลายคนที่เข้าร่วมในการประมูลก็มีความมั่นใจมากขึ้น

“ผมให้ 140 ล้าน!”

“ผม 150 ล้าน!”

...

ซุนกวนฉงโกรธจนตาแดงก่ำ เขาขาดสติไปแล้วเรียบร้อย “ผมให้ 160 ล้าน!”

“ผมให้ 170 ล้าน!”

ฉินหมิงพูดเสียงเรียบอย่างสบายอารมณ์

“ผมให้ 175 ล้าน!”

“ผมให้ 178 ล้าน!”

“ผมให้ 180 ล้าน!”

…

นักธุรกิจไม่กี่คนได้เพิ่มราคากันที่ละคนด้วยราคาที่เริ่มสูงเกินไป พวกเขาจึงรู้สึกไม่แน่ใจเล็กน้อยและไม่กล้าที่จะเพิ่มราคาทีละสิบล้าน

“ผมให้ 190 ล้าน!”

ซุนกวนฉินตะคอกด้วยความโกรธ ราคานี้สูงเกินไปแล้ว มันจะทำให้เขารับไม่ไหวอยู่แล้ว!

“ก็ได้ นายชนะแล้ว!”

“ฉันไม่สู้แล้วนายแล้ว!”

ฉินหมิงหัวเราะ ยอมแพ้ประมูลแต่โดยดี

สีหน้าของเศรษฐีไม่กี่คนเกิดลังเลขึ้น เดิมที่พวกเขาแข่งประมูลก็เพราะว่าประมูลตามฉินหมิง แต่ตอนนี้ฉินหมิงได้ยอมแพ้แล้ว พวกเขาก็ไม่มีความมั่นใจ

ท้ายที่สุด ราคาของหินหยกชิ้นนี้พุ่งไปสูงมาก ถ้าไม่มีหยกคุณภาพดีอย่างหยกเนื้อแก้วออกมาได้ แน่นอนว่าพวกเขาจะต้องเสียเงินนี้ไปอย่างเปล่าประโยชน์ พวกเขาไม่สามารถรับความเสี่ยงขนาดนั้นได้

เมื่อครุ่นคิดอยู่สักพัก เศรษฐีที่เคยประมูลก็เลือกที่จะยอมแพ้

“ฉินหมิง ไม่ใช่นายมีความอดทนสูงเหรอ!”