บทที่ 81

“นายขับรถไม่เป็นเหรอ? ”

หานซีตกใจมาก เธอกลอกตาพลางพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นนายก็ไม่สามารถซื้อมอเตอร์ไซค์สีอื่นได้เหรอ การซื้อมอเตอร์ไซค์สีชมพูมาใช้มันน่าอายมากนะ! ”

“มอเตอร์ไซค์คันนี้ผมไม่ได้เป็นคนซื้อมา หลินหว่านชิงให้ผมมา…”

ฉินหมิงยักไหล่พลางกล่าว

หลินหว่านชิงจะไม่ส่งของให้ผู้ชายโดยอำเภอใจแบบนี้แน่ ผู้ชายคนอื่นต่างก็อยากได้แต่ก็ทำไม่ได้ เขาทำใจไม่ได้ที่ต้องเปลี่ยนมัน!

“แบบนั้นก็ว่าไม่ได้! ”

ทันใดนั้นหานซีก็ตระหนักได้และเข้าใจฉินหมิงทันทีว่าทำไมถึงมีมอเตอร์ไซค์ที่น่าอึดอัดใจเช่นนี้

“ผู้ช่วยหาน ผมจะขี่มอเตอร์ไซค์สีอะไร นี่ดูเหมือนมันจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับคุณเลยนะ? ”

“ทำไมคุณถึงดูเป็นกังวลกับมอเตอร์ไซค์ของผมอยู่ตลอดเลย? ”

ฉินหมิงพูดด้วยความสับสน ภายในใจแอบสงสัย หานซีกินอิ่มแล้วว่างเกินไปหรือเปล่า ทำไมถึงดูยุ่งวุ่นวายกับเขานัก

“ผมเต็มใจและคุณเองก็จะมายุ่งวุ่นวายกับผมทำไม! ”

หานซีหน้าแดง เธอจ้องมองไปยังฉินหมิงอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ และหันหลังกลับเดินไปข้างหน้าอย่างหยิ่งผยอง

ถ้าหากว่าเป็นคนอื่น เธอคงที่จะคร้านเข้าไปยุ่งวุ่นวายด้วย

มีเพียงแค่ฉินหมิงที่ต่างออกไป

ก่อนหน้านี้เธอรู้จักฉินหมิงจากหลินว่านชิง ว่าเขาเป็นชายผู้ยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งเหนือกว่าใคร และความประทับใจนี้ก็หยั่งรากฝังลึกอยู่ในใจของเธอ

แต่ตอนนี้ฉินหมิงขี่มอเตอร์ไซค์สีชมพูแล่นไปทั่วเมือง ภาพลักษณ์นี้ดูจะไม่สอดคล้องกับผู้ชายในใจของเธอเลย และเธอมักจะรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย

“ใจหญิงสาวนั่นดั่งเข็มในมหาสมุทร คำพูดนี้ไม่ผิดเลยจริง ๆ …”

ฉินหมิงถอนหายใจและส่ายหัวเดินตามหลังหานซีไป จากนั้นทั้งสองก็เดินเข้าไปยังอาคารสำนักงานด้วยกัน

เพิ่งจะเข้าไปในอาคารสำนักงาน

ทันใดนั้นก็มีเสียงปั่นป่วนมาจากด้านหลัง