บทที่ 96

เพี๊ยะ!

เสียงกังวานดังขึ้น ฮวาเหวินเลี่ยงตกตะลึงด้วยเสียงที่ดังก้องในหู เขาก้มศีรษะและฟาดหน้าผากเข้ากับมุมโต๊ะทำให้เลือดออกทันที

ฮวาเหวินเลี่ยงร้องด้วยความเจ็บปวด เขายกมือคลำไปที่หน้าผาก ทั้งมือเต็มไปด้วยเลือด

“ฉันจะฆ่าแก!”

ฮวาเหวินเลี่ยงโกรธจนเลือกขึ้นหน้า ความโทสะเต็มหัวใจของเขาและเขาก็รีบวิ่งไปหาฉินหมิงราวกับกำลังบ้าคลั่ง

ฉินหมิงกระโดดขึ้นและเตะฮวาเหวินเลี่ยงที่ท้องส่วนล่าง ทำให้ฮวาเหวินเลี่ยงกระเด็นออกไปหลายเมตร ร่างของฮวาเหวินเลี่ยงกลิ้งไปมาบนพื้นหลายตลบและกระแทกเข้ากับเชิงกำแพงด้านหลังเสียงดังกึกก้อง

“ฉินหมิงพอเถอะ พวกเรารีบออกไปกัน”

หลังจากที่หานซีหลุดจากภวังค์ เธอก็รีบก้าวไปข้างหน้าและคว้าแขนของฉินหมิง

ในเรื่องมันมาถึงขนาดนี้ เรื่องเจรจาก็คงจบเห่แล้ว เธอไม่มีหวังแล้ว

ตอนนี้เธอคิดได้แค่ว่าต้องออกจากตรงนี้ให้เร็ว ไม่อย่างนั้นเรื่องจะใหญ่กว่านี้

ฉินหมิงพยักหน้าและรีบออกไปข้างนอกกับหานซี

“จับพวกมันไว้ อย่าให้พวกมันหนีไปได้…”

ฮวาเหวินเลี่ยงใช้แรงพยุงตัวขึ้นมา เขาออกคำสั่งด้วยความโกรธ

เวลานี้ความวุ่นวายในสำนักงานได้ทำให้พนักงานด้านนอกรู้แล้ว มีคนโทรหารปภ.เรียบร้อย

ฉินหมิงและหานซีที่เพิ่งจะออกจากห้องสำนักงานมา ก็ได้ถูกรปภ.กล้ามโตหกคนหยุดไว้

ฮวาเหวินเลี่ยงได้ตามมาข้างหลัง พอเห็นรปภ.มาแล้ว ในใจของเขาก็มีความมั่นใจขึ้นมา

“นี่หัวหน้ารปภ. หมอนี่มันทำร้ายฉัน พวกนายรีบเอาคืนให้ฉันเร็ว เอามันให้น่วมไปเลย ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรฉันจะรับผิดชอบเอง!“

ฮวาเหวินเลี่ยงเกรี้ยวกราด

เขาคนเดียวไม่สามารถสู้ฉินหมิงได้ แต่ตอนนี้มีรปภ.หกคน แม้ว่าฉินหมิงจะมีความสามาร แต่ฮวาเหวินเลี่ยงไม่เชื่อว่าเขาจะสู้รปภ.หกคนนี้ได้

สีหน้าของหัวหน้ารปภ.เข้มขึ้น ฉินหมิงไม่เพียงแต่สร้างปัญหาในบริษัทของพวกเขาเท่านั้น แต่ยังทุบตี

ฮวาเหวินเลี่ยงจนเลือดไหล นี่มันเกินไปมาก

“นี่นาย นายกล้ามาป่วนที่บริษัทของพวกฉัน ไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้วหรือไง!“