ตอนที่ 127 หุงข้าวสารให้เป็นข้าวสุก

ตอนที่ 127 หุงข้าวสารให้เป็นข้าวสุก

หลิงจือเห็นเขาเป็นแบบนี้ ในใจเต็มไปด้วยความกลัว ทั้งสำนึกเสียใจที่ทำไมตัวเองต้องพูดประโยคนั้น ตอนนี้ผลักตัวเองเข้าไปในสถานการณ์ที่ยิ่งเป็นอันตรายมากขึ้น

คมดาบเย็นยะเยือกวางขวางบนใบหน้านาง ราวกับว่ากำลังจะใช้แรงแทงเข้าไปในวินาทีถัดไป

หลิงจือหลับตาลงแน่น ถ้านางถูกทำลายโฉมหน้าจริงแล้ว ถ้าเช่นนั้นนางก็ไม่เหมาะกับองค์ชายสอง แม้ว่าเขาไม่รังเกียจ นางก็มิอาจทอดทิ้งจากข้างกายเขาไปเด็ดขาด

ฐานะเขาสูงศักดิ์ขนาดนั้น สูงส่งอยู่เบื้องบนเช่นนั้น สามารถอยู่กับเขา ได้รับความเมตตาจากเขา เป็นสิ่งที่มีความสุขที่สุดในชั่วชีวิตของนาง ภายภาคหน้านางไม่คิดทำให้เขาลำบากอีก

ร่างนางสั่นสะท้านเล็กน้อย รอช่วงเวลาที่จะมาถึงนั้น

แต่ไม่คิดว่าความเจ็บปวดในจินตนาการยังไม่ได้โจมตีเข้ามา คมดาบเย็นยะเยือกก็ได้ออกห่างจากแก้มนางไปแล้ว

หรือว่า หล่อนไม่คิดจะปล่อยนางไปแล้ว?

หลิงจือลืมตาขึ้น มองหล่อนอย่างไม่เข้าใจบ้าง วินาทีต่อมาสบตาเย็นชาของเฉินซูเสียน นางตกใจมากใจสั่นสะท้านไปครา

ไม่ หล่อนไม่ปล่อยนางไปเด็ดขาด

ลักษณะนางเช่นนี้ เป็นที่แน่ชัดว่าต้องมีแผนการที่ยิ่งใหญ่อะไรแล้ว คิดจะใช้วิธีที่น่ากลัวยิ่งกว่านี้มาจัดการนาง

“เมื่อครู่เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่? รู้สึกใช่หรือไม่ หลังจากข้าใช้กริชนี้กรีดวาดใบหน้าของเจ้าให้เละ องค์ชายสองยังจะไม่ทิ้งไม่จากเจ้าไป ความจงรักภักดีต่อความรักของเจ้าไม่เสื่อมถอย? ข้ามาให้คำตอบนี้แก่เจ้า เขาทำเช่นนี้แน่นอน! องค์ชายสองที่ข้ารู้จักไม่เปลี่ยนใจเพราะเหตุนี้ เมื่อเกิดความรักแล้วก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงตลอดไป ก่อนหน้านี้ข้ารักชอบเขาขนาดนั้น รู้จักเขาดีพอด้วย ดังนั้นข้ามักจะคิดตลอดเสมอมาว่าจะเป็นคนนั้นที่อยู่ในหัวใจของเขา”

นี่ยังเหมือนกับสิ่งที่เฉินซูเสียนได้พูดออกมาอย่างแหบแห้งถึงที่สุดคนนั้นเมื่อครู่หรือ?

ความดีขององค์ชายสอง พวกเขาเป็นหญิงด้วยกัน ต่างรับรู้ร่วมกัน นางยิ่งกล่าวเช่นนี้ หลิงจือยิ่งรู้สึกโชคดีมีสุข นางสามารถกลายเป็นคนนั้นในดวงใจขององค์ชายสอง

เมื่อคิดถึงความดีที่เขากระทำแก่นาง ตอนนี้ความเจ็บปวดทั้งหมดบนร่างนางล้วนไม่ได้รู้สึกแล้ว

เวลานี้ จู่ ๆ เฉินซูเสียนก็แสดงสีหน้าเย็นชาเหี้ยมโหดอย่างไร้เทียมทานออกมา

“หลิงจือ เป็นเจ้าขโมยชิงความสุขของข้าไปแล้ว ข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่ ๆ ในเมื่อข้ารู้จักนิสัยขององค์ชายสอง ดังนั้นข้าจึงไม่ทำอย่างนั้น วิธีจัดการเจ้ามีมากมาย ทำลายโฉมหน้านับเป็นอะไร ถ้าสามารถทำลายร่างนี้ของเจ้าแล้ว องค์ชายสองนั่นจึงจะทอดทิ้งเจ้าจริง ๆ น่ะ? ที่จริงแล้วไม่มีชายคนใดสามารถทนได้ที่ภรรยาของตนถูกผู้อื่นทำลายเป็นมลทินไปแล้ว”

อะไรนะ! หลิงจือมองหล่อนอย่างไม่อยากเชื่อเลย นางคิดไม่ถึง...หล่อนคิดจะทำลายความบริสุทธิ์ของนาง

“ไม่ ไม่ เจ้าไม่สามารถทำเช่นนี้ได้ ข้าเป็นพระชายาองค์ชายสองที่ฮ่องเต้ทรงมีพระราชโองการให้อภิเษกสมรส เจ้าไม่กลัวว่าฮ่องเต้รู้เรื่องนี้เข้า เจ้าจะถูกลงโทษหรือ?”

“ฮ่า ๆ นั่นเป็นเรื่องภายหลังแล้ว ตอนนี้...เพียงคิดต้องการทำลายเจ้าแล้ว!”

ครั้งนี้หลิงจือจมอยู่ในความกลัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดจริง ๆ นางสามารถรับการดุด่า ดูถูกจากหล่อน แต่ในเรื่องเช่นนี้ สำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง นั่นเป็นสิ่งที่น่ากลัวมากยิ่งกว่าชีวิตของนางเสียอีก!

กล่าววาจานี้จบ คิดไม่ถึงเฉินซูเสียนก็หันหลังจากไป

เมื่อหล่อนกลับมา ตนเองไม่ได้มาคนเดียว แต่พาอีกคนหนึ่งมาด้วย

เมื่อหลิงจือได้เห็นเงาร่างในชุดงูเหลือมสีแดงคนนั้น พลันตะลึงจนถลึงตาโต ทำไมจึงเป็นเขา!

ใช่แล้ว คนที่มาเป็นองค์รัชทายาท!

ทันทีที่หลิงจือได้เห็นเขา พลันตกใจกลัวจนอดไม่ได้ตัวสั่น ได้คิดวาจาของเฉินซูเสียนเมื่อครู่ นางคงไม่คิด...