ตอนที่ 130 ทวงคืนความยุติธรรม

ตอนที่ 130 ทวงคืนความยุติธรรม

ตอนนี้ไม่ทันได้ไต่สวนก่อนว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้วยังคงช่วยชีวิตสำคัญกว่า

แพทย์หลวงก็ได้มาโดยเร็ว หลังจากตรวจสอบอาการบาดเจ็บของหลิงจือแล้ว รีบใส่ยาทำแผลให้นาง

เป่ยจื่อหัวเป็นกังวลถาม “แพทย์หลวง นางเป็นอย่างไรแล้ว พวกเจ้าต้องรักษานางให้หายจงได้”

“กราบทูลองค์ชายสอง แผลนี้ยังเป็นเรื่องรอง ที่รีบด่วนยังเป็นศีรษะของนางถูกกระแทกอย่างหนัก มีเลือดคั่งในสมอง สถานการณ์ไม่น่าดีนักพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าว่าอะไรนะ สมควรตาย พวกเจ้าต้องรักษานางให้หาย ถ้านางเป็นอะไรไป เปิ่นหวังก็จะเอาชีวิตของพวกเจ้าแล้ว!”

เห็นได้ชัดว่าการเคลื่อนไหวของเป่ยจื่อหัวได้ทำให้บรรดาแพทย์หลวงเหล่านั้นตกใจกลัวชะงักไปแล้ว ยามปกติองค์ชายสองมีท่าทีสุภาพอ่อนโยนสูงส่งสง่าที่สุด พวกเขาไม่เคยเห็นพระองค์ท่านทรงมีอารมณ์เสียกับใครมาก่อน แต่ทั้งหมดก็ตกใจที่เห็นสภาพของพระองค์ท่านตอนนี้

ดูไปแล้ว องค์ชายสองทรงเป็นห่วงต่อคุณหนูหลินคนนี้มากที่สุดจริง ๆ

ในใจจางยวี่โหร่วก็กังวลมาก หรือว่าต่อให้นางยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็เป็นเพียงชั่วคราว ไม่แน่ว่าสามารถผ่านด่านนี้ไปได้หรือไม่?

เห็นบาดแผลที่น่าสังเวชจนมิอาจทนดูได้บนหน้าผากของนาง คิดว่ายามที่นางพุ่งเข้าชนต้องได้ตัดสินใจต้องตายแล้วแน่ ๆ

องค์รัชทายาทและเฉินซูเสียนช่างน่าตายนักจริง ๆ แค้นนี้ นางต้องช่วยหลิงจือแก้แค้นแน่นอน

กลุ่มแพทย์หลวงล้อมวงปรึกษาหารือด้วยกันไปครึ่งวัน ทั้งวิเคราะห์วิธีการรักษา ทั้งสั่งยา

ในที่สุดพวกเขาก็คุกเข่าลงกับพื้น กราบทูลรายงานว่า “ขอกราบบังคมทูลฮ่องเต้ ซูเฟย ยังมีองค์ชายสอง เราได้พยายามสุดกำลังแล้วจากนี้ไปก็ต้องดูว่านางสามารถฟื้นตื่นมาเมื่อไรพ่ะย่ะค่ะ”

“ถ้าเช่นนั้น ที่แท้นางสามารถฟื้นตื่นขึ้นมาเมื่อไร พวกเจ้าก็ไม่สามารถให้เวลาที่แน่นอนหรือ?” ตอนนี้ใครยังมีอารมณ์ไปฟังข้อแก้ตัวเหล่านั้นของพวกเขา

“นี่...อาจจะสองสามวัน หรืออาจจะสองสามเดือน ยังมี เป็นไปได้...คือชั่วชีวิตไม่ฟื้นตื่นมาอีกแล้ว”

“หุบปาก!” ได้ยินประโยคสุดท้ายนี้ เป่ยจื่อหัวส่งเสียงลั่นอย่างโกรธเคืองออกมาโดยตรง

แพทย์หลวงเหล่านั้นตกใจจนคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความกลัว ใบหน้าซีดขาว ล้วนไม่กล้าหายใจเสียงดังสักครา

ฮ่องเต้ยังทรงประทับอยู่ด้านข้าง ทำไมเขาถึงได้สูญเสียการควบคุมปานนี้

แม้ว่าจางยวี่โหร่วยังกังวลเรื่องหลิงจือมาก แต่ยังต้องคำนึงถึงสถานการณ์ปัจจุบัน รีบอยู่ด้านข้างแจ้งเตือนอย่างรวดเร็ว

“พี่จื่อหัว เรื่องเป็นแบบนี้ ก็อย่าโทษแพทย์หลวงแล้ว เดิมบริเวณศีรษะก็เป็นแหล่งที่เปราะบางมากแห่งหนึ่ง ข้าเชื่อว่าพวกเขาก็ได้รักษาสุดกำลังแล้ว เจ้าวางใจ น้องหลินนางเป็นคนดีฟ้าสวรรค์คุ้มครอง ต้องไม่เกิดเรื่องเด็ดขาด นางยังต้องตื่นขึ้นมาเพื่อรอเจ้าอภิเษกสมรสเป็นภรรยาของเจ้า พวกเจ้าได้มีนัดหมาย นางไม่เสียคำให้เจ้าผิดหวังเด็ดขาด” จางยวี่โหร่วเดินเข้ามาหาเขา ใช้สายตาส่งสัญญาณ “ฮ่องเต้และซูเฟยต่างอยู่ที่นี่พวกเขาต้องค้นหาความจริงแน่นอน และคืนความยุติธรรมให้น้องหลิน”

ใช่ เป่ยจื่อหัวก็คิดขึ้นได้อย่างแรงกล้า จือเอ๋อกลายเป็นแบบนี้ ไม่ใช่ภัยพิบัติทางธรรมชาติ แต่เป็นภัยพิบัติของมนุษย์!

ตอนนี้นางยังสลบไม่ฟื้นตื่นมา และคนที่ทำร้ายนางยังลอยนวลอยู่ ไหนเลยที่เขาจะสามารถให้ช่างเถอะเช่นนี้ไปได้

เป่ยจื่อหัวรีบคุกเข่าลงกับพื้น น้ำเสียงแฝงความเจ็บปวดที่หาตัวจับยากแววตาในดวงตานั้นเกือบจะทำให้ผู้คนหัวใจสลาย

“เสด็จพ่อ จือเอ๋อเป็นพระชายาที่พระองค์ท่านทรงพระราชทานอภิเษกสมรสให้ลูก ตอนนี้นางถูกทำร้ายกลายเป็นแบบนี้ อาจจะไม่รอดชีวิตแล้วขอเสด็จพ่อทรงเป็นผู้ช่วยคืนความยุติธรรมให้นางพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ทรงประทับยืนทอดพระเนตรอยู่ข้าง ๆ เป็นเวลานานโดยไม่ทรงตรัสอะไรสักคำ ตอนนี้เมื่อได้ยินคำพูดของเป่ยจื่อหัว สีพระพักตร์ของพระองค์หม่นหมองหนักหน่วงขึ้นมาโดยพลัน

เมื่อแววพระเนตรทรงกวาดผ่านเขาและคนอื่น ๆ แล้ว พระองค์ก็ทรงหันหลังไพล่พระหัตถ์ ทรงกริ้วระเบิดออกมาอย่างแสดงถึงอำนาจของฮ่องเต้

“พวกเจ้าทั้งหมดล้วนออกมาให้เจิ้น!”

...