ตอนที่ 137 ถ้ามีคนกระทำไม่ดีต่อข้า เหตุใดต้องปล่อยไป

ตอนที่ 137 ถ้ามีคนกระทำไม่ดีต่อข้า เหตุใดต้องปล่อยไป

สายตาของจางอวี่โหร่วทอดไปยังร่างของเย่นหลิน นางจะไม่รู้สึกถึงความเกลียดชังจากตัวของเขาได้อย่างไร

นางก็เป็นเช่นนี้ ไม่มีทางปล่อยให้คนอื่นเอาเรื่องที่ไม่ยุติธรรมมาลงที่ตัวนาง

ไม่อย่างนั้นไม่แน่ว่าตอนไหนสักตอนอาจจะเกิดความไม่พอใจกับนางมากขึ้นมา นางลำบากเพราะเย่นอิ่งมาแล้วครั้งหนึ่ง ไม่แน่ว่าเย่นหลินอาจจะคิดแก้แค้นแทนน้องสาวของเขาก็ได้ สายตาที่เขาใช้มองมาที่นางเมื่อสักครู่ก็สามารถบอกทุกอย่างได้แล้วไม่ใช่หรือ?

“เย่นหลิน ข้าได้ยินมาว่า เจ้ากับน้องสาวของเจ้าต่างก็เป็นเด็กกำพร้า และร่วมชีวิตด้วยกันเติบโตมา เจ้าเป็นพี่ชายจึงรักคนในครอบครัวเพียงคนเดียวนี้มาก และเจ้าก็สามารถทำทุกอย่างได้เพื่อนาง ขอเพียงนางชอบอะไร เจ้าก็จะพยายามเต็มที่เพื่อให้นางพึงพอใจ บางครั้งไม่ว่าจะผิดหรือถูก เช่นนั้นแล้ว เจ้าคิดว่าคนที่อยู่ท่ามกลางความรักที่ตามใจจนเสียเช่นนั้นจะมีนิสัยเช่นใด?”

ท่านอ๋องยังไม่ได้พูด แต่นางกลับมาดึงดันไม่ยอมอยู่ที่นี่ เย่นหลินไม่ได้ฟังคำพูดของนางในลึกลงในจิตใจ แต่กลับรู้สึกว่านางกำลังเยาะเย้ยในความทุกข์ของเขา

“นางเป็นน้องสาวของข้า ไม่ว่าจะถูกหรือผิด ข้าคิดเองก็พอแล้ว ไม่จำเป็นที่ชายาจะต้องมาตักเตือนข้า” เย่นหลินพูดออกมาเสียงเรียบ

จางอวี่โหร่วเดินเข้ามาใกล้เขา หลังจากนั้นก็กดเสียงลงพูด : “สำหรับคนที่เคยทำร้ายข้า ข้าสามารถให้โอกาสเขาได้อีกครั้ง แต่ถ้าหากว่ายังมีครั้งที่สองก็จำเป็นจะต้องถอนรากถอนโคน หากไม่ทำอะไรข้า ข้าก็ไม่ทำอะไรใคร แต่หากทำไม่ดีต่อข้าแล้ว ข้าก็จะจัดการให้สิ้น!”

คำพูดของนางดุดัน และชัดเจนกังวานในทุกคำพูด มันทำเอาเย่นหลินสั่นสะท้านไปทั้งตัว

เมื่อเขาตอบสนองกลับมาอีกครั้งก็เห็นว่าร่างผอมบางนั้นได้เดินห่างออกไปไกลแล้ว

แต่ว่าหญิงสาวที่บอบบางราวกับจะสามารถบีบให้แตกสลายได้นี้กลับเพิ่งจะทำให้เขารู้สึกถึงความกลัวและกดดันอย่างหนักหน่วงไปเมื่อสักครู่

คำพูดของนางราวกับมีน้ำหนักเป็นตัน สายตาของนางคมกริบดังใบมีด มันกดดันจนทำให้ชายอกสามศอกอย่างเขาไม่อาจเงยหน้าขึ้นมาได้

“เมื่อครู่เจ้าพูดอะไรกับเย่นหลิน ข้าไม่เคยเห็นเขามีสีหน้าตกใจเช่นนั้นมาก่อน?” ระหว่างทางกลับไปยังห้อง ชายหนุ่มถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ

เย่นหลินอยู่เคียงกายเขามานานหลายปีเช่นนี้ เขาจะไม่รู้จักนิสัยของเขาได้อย่างไร เขานิ่งแข็งราวกับท่อนไม้ นอกจากน้องสาวของเขา ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรสามารถทำให้เขาเปลี่ยนแปลงได้เลยแม้แต่น้อย

ถ้าหากพูดถว่าบนโลกนี้มีสิ่งที่สามารถทำให้เย่นหลินกลัวได้ เขาก็รู้สึกไม่กล้าจะเชื่ออยู่หน่อยๆ แต่ว่าเมื่อสักครู่เขามั่นใจได้ว่า เขาเห็นสายตาที่หวาดกลัวจากใบหน้าของเย่นหลิน เด็กสาวคนนี้มีความสามารถอะไรทำให้เขาเปลี่ยนเป็นเช่นนั้นได้

“ไม่ได้มีอะไร ทุกคนต่างก็มีจุดอ่อน ข้าเพียงใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนนั้นก็เท่านั้น”

เย่นอิ่งก็คือจุดอ่อนของเขา เขาสามารถไม่สนใจอะไรได้ แต่ว่าตอนนี้เย่นอิ่งกลายเป็นคนไร้ความสามารถ ถ้าหากเขากล้าทำอะไรไม่คิด คนที่จะเผชิญกับความลำบากก็คือเย่นอิ่ง!

.......

เมื่อจัดการหน้าที่ของตัวเองเสร็จ เย่นหลินก็กลับไปยังบ้านพักที่พวกเขาสองพี่น้องอยู่อาศัย

เขาไม่สนใจจะพักผ่อนแม้แต่น้อย เรื่องแรกที่เขาทำก็คือการไปต้มยา

ตอนนี้อาการบาดเจ็บของเย่นอิ่งยังไม่หายดี และยังมีท่าทีจะหนักขึ้นด้วย เย่นหลินรู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก

เขาเพิ่งจะต้มยาเสร็จก็ได้ยินเสียงดัง “เพล้ง” มาจากห้องของเย่นอิ่ง ราวกับมีเครื่องกระเบื้องเคลือบบางอย่างตกลงสู่พื้นแตกกระจาย

เย่นหลินร้อนรนจนแทบจะทำยาในมือคว่ำไป เขารีบร้อนพุ่งตัวเข้าไปในห้องของเย่นอิ่งในทันที

“น้องสาว เป็นอะไรไป?”